مکاشفه

12 بهمنی که نوستالژی 20 سالگی داشت

2012-02-01T10:42:00.001+03:30

مثل اون روزا صدا وسیما که هی با ساناز می موندیم تو ساختمون شیشه ای پایان نامه پرینت می گرفتیم تو اینترنت می چرخیدیم وبلاگ می نوشتیم امروز از سرکار بلاگرو باز کردم
هوای دم عیده حالمو خوش کرده امتحانا تموم شده و یه جور حس پذیرش تو زندگیم نشسته
دلم می خواد برگردم به روزای شاد پیش

عینک افتابی

2012-01-17T20:45:00.000+03:30

دلشوره های 17 سالگیم
کنکور، عاشقی، دنیای ناشناخته بیرون و کابوس.
به اینها اضافه شده رنج پول درآوردن و خرج کردن
عینک فیلای قاب خوشکلی که هفته پیش از ویلا خریدم تو کیف امین جا موند بعد توی جاده که می رفتم هر بار که سایه بونو پایین می اوردم تا افتاب کمتر بشه نگران خط های ریز می شدم بعد 30 سالگی عینک آفتابی مشکی پهن خیلی ضروریه

ساعت 2 و 45 دقیقه صبح . سالها پیش.

2012-01-07T02:47:00.001+03:30

بعد از مهمونی ها مادرم بیدار می موند توی آشپزخونه خیلی گنده ش قابلمه ها رو جمع می کرد ظرفای چینی رو می شست گازو می شست و تمام شب چراغ آشپزخونه ش روشن بود بعد مهمونیا خونه بوی زعفرون و پرتقال می داد پرده های اتاقم سرمه ای بود از اونورش آسمون پیدا بود توی دلم یه جور غم نشسته بود همه دنیا خواب بود وصدای شسته شدن ظرفای چینی از آشپزخونه می اومد

ته دی گ

2012-01-04T22:15:00.000+03:30

پاشدیم با مامان رفتیم ونک؛ به چه سختی و با ترافیک لعنتی بیمارستان میلاد و ملاصدرا و اون یه تیکه تموم نشدنی قبل میدون بعد رفتم دختر خاله رو از یه جای دیگه برداشتم رفتیم نشستیم توی رستوران توی منوش همه جا یه ته دیگ داشت اسم رستورانه هم ته دیگ بود همه حواسم پیش کتابا و قسمتهای تموم نشده سهم امروز بود همون جا کنار مارکر ابی و خودکار ودفتر خلاصه نویسیام مونده بود مغزم یه جا وسط گریه کردن های شب قبل یه جا کنار چه کنم چه کنم دو شب قبل و کنار غصه تلخی که این روزا عین یه پارگی توی قلبم خون تازه ازش می جوشه
مغزم ری استارت نشد مامان پاشو گذاشته بود روی یه صندلی کنارش ، چوب زیر بغلش اونورتر. ژینوس توی یه مملکت دیگه بود یه کهکشان دیگه یه جای دیگه . عصبی بودم مغزم پیش غصه های ریز و درشتم مونده بود عین یه ضربدر کنار یه جمله ناتموم
ری استارت نشدم و برگشتم کنارشون.
سلام غم های امشب که شبیه غم های دیشب و شب های پیش از اونین

از ترس ها

2012-01-04T22:04:00.000+03:30

الان یه چیزی یادم اومد؛ استخر دایی حاجی.
استخر که نه همون حوض عمیق جلوی موتور پمپ آب ، وقتی راه می افتادیم صدای تلمبه آب از دور می اومد، بعد هی نزدیکتر می شد خاک نرم و داغ روی دمپاییم می نشست یه جاهایی خار وخاشاک پاهامو زخم می کرد،یک جاده خاکی خالی وسط کویر.
تا صدا اونقدر بلند می شد که صدای حرف زدن همدیگه رو نمی شنیدیم آب با شدت توی حوضچه می ریخت از روی لبه های سیمانی لب پر می زد و از جوی سیمانی می رفت سمت باغ های پسته حصاری دور وبر حوضچه نبود لباسامو در می اوردم نه یادم نیست شایدم با زیرپوش دکمه دار سر می خوردم لبه حوض ، دستمو از لبه سیمانی دور نمی کردم حوضچه خیلی عمیق بود و فشار اب اونقدر شدید بود که فقط کف سفیدش دیده میشد خنک بود و پوست دستم از فشار محکم روی لبه سیمانی حوض زخم میشد گاهی دستامو محکم فشار می دادم وزیر آب فرو می رفتم زیر آب فقط ترس بود می لرزیدم و دستم محکمترلبه حوض رو می گرفت بعد می اومدم بالا موهام چسبیده بود روی گوشها و گردنم ، باد تنمو می لرزوند به دیواره حوض تکیه می دادم که بوی خاک و گازوییل می داد پاهام خاکی بود و صدای تلمبه آب اونقدر بلند بود و اونقدر سفیدی و حجم اب زیاد بود که چمباتمبه می نشستم واون ترس عظیم چند لحظه زیر اب بودن مثل طعم عجیب خون تازه قورت می دادم .
الان ناگهان دلم از اون ترس اشوب شد ، دستم به لبه حوضچه بند بود و پاهام زیر فشار شدید آب تاب می خورد سیاهی انبود بود و من دختر بچه ده ساله ایی بیشتر نبودم.

اعتماد به نفس

2012-01-01T04:19:00.002+03:30

ساعت 4 و نیم صبحه 11 دی 90
بالاخره از زیر پتو با فکر آدمای بدجنس نامرد و ادمای فرصت طلب و دور تند حرکت ادما و با چشم باز کابوس دیدن خودمو نجات دادم ظرف بیسکویت شور کنار دستمه صدای قدمای خیلی نرم بارون روی نورگیر و صدای خواب سنگین اهالی خونه
فردا کنترل پروژه می تونه مثل همیشه چراغشو روشن کنه
الان می خوام کتابا رو قورت بدم حتمن قبولم مطمئنم.

مامان

2012-01-01T04:14:00.000+03:30

البته که عاشق نوشتنم و چه چیزی می تونه اینقدر خواهرانه و نه شاید حتا عاشقانه من توهم زده با سر پر دردو نوازش کنه و یادم بیاره چیزایی که انگار سال ها نه بلکه قرن ها ازش گذشته
و البته که من چیزی درونم میشکنه وقتی ناگهان دست چروکیده مامانو می بینم پشت چراغ قرمز و نمی تونم رد بشم و چراغ سبز میشه نمی تونم واونقدر می مونم که صدام از ته چاه در بیاد که مامان یادت رفته دستت کرم بزنی بعد مامان بگه نه دخترکم مال کرم نیست مامان پیر شده و البته من اونقدر ضعیفم که از پشت اون چراغ نتونم مسیر خونه رو پیدا کنم هیچ نفهمم چمران شمال یعنی چی هیچ نفهمم کجا ترمز کنم کجا رد بشم برم خونه کرم دور چشممو بدم دستش بگم تو روخدا دستتو چرب کن مامان:(

اسم درخت چنار دوازده امام بود

2012-01-01T04:03:00.000+03:30

بعد که گشتم دیدم کتاب نخونده دلچسب برای وقتایی که روی توالت فرنگیه نشستم و مجبور نیستم تست بخونم و به کتاب گنده آزمون آویزون نیستم یه کتاب اون زیر دیدم که دست تکون داد هلان چی بگم که اسم دقیقش یادم نیست کودک درون یا همچین چیزی
کتابه تمرین داره میگه با دست چپ نقاشی بکش با دست راست بنویس از دستشویی اومدم بیرون دست چپم شروع کرد من که به فضای خوشدلانه خانم گیتی خوشدل ولی دست چپم یه درخت تنومند کشید با یه ریشه گنده بعد یه تاب بلند بعد دو تا پا توی هوا و بعدش تنه و کله و موهای بلند کودک در باد
اصن من بی باور به کتابای خوشدلانه و روان شناسانه ولی این نقاشیو سر دادم زیر تابلوی سه هایکوی روی دیوار
از هایکوها چیزی سر در نمیارم ولی خوب این بچه نشسته روی تاب رو به یاد میارم
درست روزی بود که از تاب بلند پرت شدم روی اجاق نیمه خاموش اونورتر و صبح همون روز کف ماشین پاترول بابا که صندلیاشو برداشته بود وسط یه دشت بزرگ دور از شهر اولین لکه های خون روی لباسم نشست
خون دیده بودم افتاب داشت در می اومد لباسم غرق خون بود حتا روزش یادمه 29 شهریور 69
از ماشین پیاده شدم همه دور اتیشی که از شب روشن بود خوابیده بودن ترسیده بودم و تنها بودم مامان خیلی جوون بود و انگار منو اصلن نمی دید خون تازه و روشن بود راه می رفتم بی مقصد و گریه می کردم دنبال ابی یا قناتی چیزی می گشتم آفتاب در اومده بود مامان از سمت درخت خیلی بزرگ سمتم اومد زیرپوش سفید بلندشو پاره کرد تا کرد گذاشت جلوم وقتی رفت روی زمین نشستم سردم بود و می لرزیدم بوی خون می دادم و دلم می خواست نفسمو حبس کنم و زیر اب قایم بشم
برگشتم کنار اتیش چمباتمبه نشستم در من اتفاقی افتاده بود غمگین بودم و تاب بلند درست بالای سرم بود.

با اینا زمستونو سر می کنم

2012-01-01T03:40:00.000+03:30

اون روز که بی بی قیچی گنده تیزشو گذاشت لبه پارچه روی هم تاشده که کف خونه ش پهن شده زیر لب بسم الله گفت و من صدای بریدن پارچه نو رو شنیدم گوشه لبش یه تیکه نخ سفید آویزون بود و داشت به پارچه سفید گلدار لبخند می زد
الان اون صدا یادم اومد و کیف کردم صدای قیچی براق و تیز روی پارچه ی نو کودری

نصفه شبی بعد اولین روز بقیه عمرم

2012-01-01T03:32:00.000+03:30

ساعت 3 صبحه و نمی تونم بخوابم روی نورگیر آشپزخونه صدای بارون میاد توی ذهنم ادما و موقعیتها چرخ می خورن و توی یه حفره سیاه فرو میرن تمام مدت دست روی پیشونیم می کشم و جوش های دردناک زیر پوستیمو نوازش می کنم می دونم صبح پوست پیشونیم متورم و دردناکه کلاه سوشرتمو تا روی پیشونیم و روی چشمام جلو می کشم ادما پشت پلکامن و پشت پارچه کلفت لباسم با شرارت های کوچیکشون با حرکتهای سیاست مدارانه وبقیه چیزا
ناگهان حسم برای نوشتن ناپدید شد وقتی حس کردم دارم سعی می کنم بنویسم وقتی هیچ کمکی بهم نمی کنه
* دلم می خواد لبه های این دامن بلندو با نوک انگشت بلند کنم بدون اینکه پاهام خیس بشه از این آب گندیده بگذرم اونورتر پامو بذارم روی خاک پاک و کمی راه برم .

ظهر - زمستون - جمعه

2011-12-30T15:07:00.000+03:30

این ادکلن یا ادوتوالت که خریدم و فقط اسمش میخکوبم کرد (soulmate / unique )اصلن هیچ شناسنامه ای تو اینترنت نداره؟ پس چرا اینقد گرونه ؟! در هر حال مهم نیست مردونه س مشکیه و بوی خوبی داره از اون مهم تر اسمش سلمیته و در واقع نشونه روز اول از بقیه عمرمه
چیزای کوچیک خصوصی مایلستون روزای عمرم و خلاصه شیشه کوچیک معطر بالای سرم برای صبح هایی که تشویش دارم و غروبایی که کاپشن گشادم هیچ گرمایی نداره.

9 دی 90 جمعه اخرین روز سال 2011

2011-12-30T14:59:00.000+03:30

کافکا در ساحل آقای موراکامی تمام شد نشستم و 48 فصلو خوندم و تمام مدت با خودم می گفتم خب تین اقای کافه چی نویسنده خیلی محترم با دانش خوبش از موسقی و همه چیزایی که نزدیکی دو فرهنگ شرق و غربه نشسته یه فیلم روی کاغذ نوشته سوررئال و پر فانتزی و گاهی با موسقی متن فیلم ویژه اون لذتی که همه با خوندش دستگیرشون شد عاید من نشد فقط یک فیلم ژاپنی مدرن و مناسب مجله های فیلمی بود از اون شیرین تر کتاب کوچیک "هیچ کس مثل تو مال اینجا نیست " نوشته خانم میراندا جولای بی ادعا و پر لحظه های خیلی ظریف و بی ادعا چند تایی از داستانشو توی یه مجموعه دیگه خونده بودم ولی مثل همیه چیزای دیگه این روزا آدم از کنار دغل کوچیک ناشر و بازار کتاب میگذره چاره ای نیست همه به شکلی آلوده شدن
الان وقت پراکنده خونی نیست 2 ماه دیگه آزمون دارم و علاوه بر اون پایاان نامه و همه کارهای پراکنده این دوره مونده
بدون غرزدن نشتم وبرای ازمون می خونم کلاه بافتنی سرمه پوستم جوشای کوچیک دردناک داره اغلب جوراب پشمی پامه و تازه کوله سفرمو خالی کردم
فردا اول ژانویه ست و چقدر - خدایا چقدر - چقدر چقدر دلم می خواد بهونه ایی بشه که خیلی چیزها رو تازه کنم
من دلم می خواد نو و تازه و از اول اول بشم.
دلم می خواد دوباره از اول شروع بشم.

تلویزیون

2011-12-23T18:42:00.000+03:30

با مامان نشستیم شو اپراوینفری می بینیم همه زنهای چاق شکست خورده.
بالش گذاشتم کنار شوفاژ ، جوراب پشمی پوشیدم سعی می کنم به زن های چاق شکست خورده نگاه نکنم

کافکا در ساحل

2011-12-23T16:15:00.000+03:30

روزای تند تند کتاب خوندنم گذشته ، حالا همیشه چند تایی کتاب دارم که با هم بازند و به فاصله از هم تموم میشن.
کتابای روانشناسی اغلب زمانهای دستشویی رفتنه ؛ برای همین وقتی کتاب تموم میشه صفحه هاش خیس و ورم کرده س .چیزی کمی هم ازش عایدم میشه مثل همین خودخواهی سالم که تازه خوندم همزمان داشتم موراکامی می خوندم وقتی داشتم دنبال کتاب میگشتم دیدم این کتاب دو تا ترجمه داره یکی مهدی غبرایی که ترجمه کرده کافکا در کرانه یکی دیگه هم دوتا خواهر به نام آسیه و پروانه عزیزی طرح جلد کتاب من کلاغه و اون یکیه گربه .
کتابفروش تقریبن خبره یی بود توی بازار کتاب .گفت به نظرش غبرایی از متن دزدیده و این دو تا خواهر ترجمه بهتری دارن کتاب روونه گرچه می تونست جالبتر ترجمه بشه الان از کتاب 600 صفحه ای 100 صفحه ای خوندم و هنوز پاره های کتاب به هم متصل نشده جوانک فراری از خونه و پیرمرد گنگّ همزبون گربه ها و گزارش های اداره پلیس یه جا به هم میرسن این ترفند آقای موراکامیه
شاید یه روزی بتونم اینهمه جزییات بنویسم کنارش چیزی بنوشم و کمی هم با آدمها معاشرت کنم

امروز روز دوم دی ماه سال 90 هست

2011-12-23T11:09:00.001+03:30

یه سناریو بود که دنیا زیر و رو میشه و بعد از یه زلزله یا توفان یا یه چیز مهیب شبیه این، یکی از زیر خاک در میاد ژولیده و پوشیده در خاک .
بعد آهسته روی زمینی راه میره که لابد زمانی آشنا بوده. با کفشای ورنی قرمز براق روش راه رفته یا با کتونی های خاک گرفته یا شاید زمانی با کفش پاشنه بلند مشکی حالا این زمین محکم نیست .
زیر پاش خالی شده و یا ازعذابی در امانش نگه نداشته.
قدماش رو این زمین نامطمئن و غمگینانه ست

~~الان پاهام روی زمین اونجوریه~~

مکاشفه: قربانی دیگرانیم و جلاد خویش

2011-08-27T15:22:00.000+04:30

مکاشفه: قربانی دیگرانیم و جلاد خویش

بارون تابستونی

2011-08-27T15:15:00.001+04:30

هوا خنک تر شده از بارون دیروز و پریروز هنوز حیاط پر شاخه ها و برگهای خشکه بارون که میاد حالم خوشه چند ساعت رفتم سرکار و خیلی زود قبل از اینکه برای جلسه یا بازدیدی صدام کنن اومدم خونه حس می کنم همه این زمان مال خودمه سمت خوب تنهایی همین قسمت زیاد بودن سطح اختیارات روی زمانه
پنجشنبه دانشگاه جلسه پرزنت بوده همگروهی رفته و به خیر گذشته نمی دونم برای دوباره دانشگاه رفتن خوشحالم یا ناراحت. چندان دوست ندارم آدم سخت کوش پرتلاش به نظر بیام من موافق فتح هیچ قله ایی نیستم آدم پیاده رفتن کنار رودخونه و دریام بخوام نخوام یه سال دیگه مونده ،سال آینده همین روزا تمومه:)
یکشنبه آینده تولدمه.. تنها خوشحالیم تموم شدن گرما و بوی پاییزه

قربانی دیگرانیم و جلاد خویش

2011-08-26T16:16:00.000+04:30

چرا کتاب خوندن سخت شد؟ این کتاب افست؛ کتاب نایاب شده گی کورنو هست پارسال همین روزا با دوره یونگ شروعش کردم یه جاهایی موندم و الان هم همونجام. به گمونم به خاطر تمریناتشه که کلن ادمو درگیر می کنه اگه تمریناشو ندیده بگیرم یا خیلی سریع ازش بگذرم چی؟ الان فصل سومم من ازیریس بخشی از افسانه رو اومده و الان از کلیت کتاب دور شده چون نویسنده داره از من خواننده میپرسه چه چیزی برای خوشبختی لازمه؟
اون ساید من که سوالهای فلسفی گنده رو مسخره می کنه الان در تقلای جوابه ولی من بهش یاداوری می کنم یک سال یک کتاب اصلن امار خوبی نیست

2011-08-26T15:08:00.000+04:30

خیلی دلم می خواد یهویی جایی نشسته باشم روی خنکی کاشیای همون شبستونی که چلچراغ خوشکل هزار چراغ داره همونجا که نمی دونم چرا پاتوق نشستن زنای عرب و خستگی درکردنشون بود اونجا، هم از شلوغی دور بود و هم شبیه یه پنجدری آشنا بود که از جایی توی خاطره های بچگیم می اومد ولی بیزارم از گرما و وضوخونه وردیف دستشویی های لزوما واجب جاهای مذهبی از پاچه ها رو بالازدن و دم دماغ گرفتن و نوک پا نوک پا سمت در فلزی خیلی کثیف رفتن وتصور اونهمه الودگی روی در و دیوار
همینطور بیزارم از فضای شهرهای زیارتی از درماندگی چهره ادمایی که از کنارم رد میشن از چهره ناهنجار و ترسناک مردایی که فکر می کردم لابد نسلشون منقرض شده ولی هنوز پایدارند با دمپایی و شکمای گنده و نگاهی که زن و کودکانشو میپاد
حتا دلم می خواست الان روی اون سنگای سفید داغ ته اون کوچه رو به دریا نشسته باشم همونجا که پریای بینوا گوشیشو جا گذاشت و رفتیم تا چالوس و چهل کیلومتر برگشتیم تا ببینه اونجا افتاده یا جای دیگه و همه چهل کیلومتر سارا فحش داد و حرف زد اونجا ننشستم شبیه عکسای ساحل یونان سفید و سنگی بود . اون سفر که با سارا و بچه ها بودیم هیچ خوب نبود
اگه بخوام بگم مسافرت خوب هیچی خاطرم نمیاد نه سفر ماسال که لااقل توش ابی خونی و بارون داشت

یه چیزی یادم اومد همون سالی که یادم نیست چندساله بودم پیرهن نازک گلدار داشتم که خیاط مادرم به خاطر نازکیش یه لایه آستر نباتی بهش دوخته بود رفته بودیم مثل همیشه محمود اباد که هیچ خوب نبود چون ساحلش پر ویلاهای نظامی بود همون سالهایی بود که وقتی وارد شهرک میشدیم روسریهامونو جلو می کشیدیم و خیلی رسمی می رفتیم توی یکی از اونهمه ویلای مثل هم وسایلمونو می چیدیم توی همون ویلا روی زمین نشسته بودم پسرداییم قوطی ماهیگیرشو روی زمین خالی کرد تا برای نوک چوب ماهیگیریش قلاب پیدا کنه داشتم کمکش میکردم که یکی از قلابا گیر کرد به دامن به گمانم خیلی خوشکلم باید عصبانی میشدم بچه لوس جیغ جیغویی بودم ولی پسرک خم شد با احتیاط قلابو از دامنم جدا کرد موهاش سیاه و براق بود همسن من بود و اصلن درس نمی خوند
این اولین ادمی بود که عاشقش شدم. پسردایی مومشکی به فاک رفته امروز:(

تابستان خود را چگونه گذراندید؟

2011-08-21T18:44:00.000+04:30

اوقات خوشم زیر باد کولر وپرده های کشیده اتاق و خنکی ملافه ها میگذره هنوز وقتی خیلی حالم خوش میشه یاد خونه قدیمی خیابون نواب می افتم صبح هایی بود توی همون خونه که زود زود بیدار میشدم اونروزا عاشق شلوار جین بودم با شلوار جین می خوابیدم صبحا که بیدار میشدم شلوار جین زانو سابیده تنم بودموهای قهوه ای روشن نرمی داشتم که نمی دونستم خیلی زیباست چون هنوز هیچ تبلیغ شامپویی ندیده بودم توی اون خونه صبح های زود بیدار میشدم شیلنگ آب می کشوندم از در اصلی خونه می بردم توی کوچه

اسفالت رو می شستم با دیوارای سیمانی خونه مون و خاک کپه شده دم در خونه همسایه و بوی خاک می اومد توی اون خونه من خود خودم بودم دنیا فراخ فراخ بود توی همون خونه عاشق شدم عجیبم نیست همه ده ساله ها بیست ساله ها سیزده ساله ها توی خونه هایی که ذره ذره قد میکشن عاشق میشن
نوشتن این چیزا شیرینه دستم می دوه برای نوشتن دلم می خواد از گوشه گوشه اون خونه بنویسم بدون حس تاسف ازدست دادنش دور شدن ازش ، روزایی که پدرم داشت خونه رو می ساخت بوی جادویی خاک ، سیمان ، کاشی های سفید برای حمام ، کاشی های ریز کوچیک برای راهرو دیوارا همه گچ سفید همه سالها صورتمو می چسبوندم به خنکی دیوارهای گچی سفید خونه تا زمانیکه پدرم به دیوارها رنگ داد و مادرم با دستمال خیس دیوارها رو میشست و لبخند میزد

مادرم پتوهاشو با ملافه سفید می پوشوند اتاق خنک شمالی خونه در حصار پرده های تور سفید و پتوهای سفید و پشت پنجره ایهای تترون بود که پنجره های زیاد رو به کوچه رو می پوشوند از توی کوچه اون قسمت خونه دلبرانه به نظر می رسید از مدرسه می اومدم به پشت پنچره ای های سفید تترون مامان نگاه می کردم و دلم لبریز حس خونه میشد

مادربزرگ پدریم توی همون خونه از دنیا رفت پدرم زیر درختای نارنج جوون قیم زده بود که صاف قد بکشه مادرم لبه باغچه لاله عباسی کاشته بود عین کتاب زیست شناسی دنبال وراثتا توی رنگ گلبرگاشون می گشتم

این تابستون مثل تابستون سالهای دور خنکی و گرما نور و پرده های کشیده تشنگی و خنکی آب بخ توی کاسه سفال بود

30 Days of Honesty

2011-04-08T14:28:00.000+04:30

Objective: To answer a question everyday, in complete honesty.

Day 01: Something you hate about yourself.

Day 02: Something you love about yourself.

Day 03: Something you have to forgive yourself for.

Day 04: Something you have to forgive someone for.

Day 05: Something you hope to do in your life.

Day 06: Something you hope you never have to do.

Day 07: Someone who has made your life worth living for.

Day 08: Someone who made your life hell, or treated you like shit.

Day 09: Someone you didn’t want to let go, but just drifted.

Day 10: Someone you need to let go, or wish you didn’t know.

Day 11: Something people seem to compliment you the most on.

Day 12: Something you never get compliments on.

Day 13: A band or artist that has gotten you through some tough ass days. (write a letter.)

Day 14: A hero that has let you down. (letter)

Day 15: Something or someone you couldn’t live without, because you’ve tried living without it.

Day 16: Someone or something you definitely could live without.

Day 17: A book you’ve read that changed your views on something.

Day 18: Your views on gay marriage.

Day 19: What do you think of religion? Or what do you think of politics

Day 20: Your views on drugs and alcohol.

Day 21: (scenario) Your best friend is in a car accident and you two got into a fight an hour before. What do you do?

Day 22: Something you wish you hadn’t done in your life.

Day 23: Something you wish you had done in your life.

Day 24: Make a playlist to someone, and explain why you chose all the songs. (Just post the titles and artists and letter)

Day 25: The reason you believe you’re still alive today.

Day 26: Have you ever thought about giving up on life? If so, when and why

Day 27: What’s the best thing going for you right now

Day 28: What if you were pregnant or got someone pregnant, what would you do

Day 29: Something you hope to change about yourself. And why.

Day 30: A letter to yourself, tell yourself EVERYTHING you love about yourself.

2011-04-08T13:05:00.000+04:30

چقدر جالب

19 فروردین 90

2011-04-08T11:55:00.000+04:30

"I used to hate exercise, because I associated it with things that are boring to me, like sports and bike rides and walks. But now I have a stationary bicycle, which is great for me, because I can read while I'm on it. Reading is one of my favorite things to do, and definitely not boring.

Now I actually look forward to exercise

5 فروردین 90

2011-03-25T23:18:00.002+04:30

این کتابی که دارم می خونم در واقع یه جور بیوگرافیه زندگی سارتر به نوشته خودش اسمش " کلمات" خست مال انتشارات ققنوسه ورقه های کتاب ورم کرده و آب خورده س.. بالای بیشتر صفحه ها تا خورده و هیچ خطی زیر کلمات نیست این کتاب 144 صفحه خونده شده و تمامن توی دستشویی این رکورده پرانتز باز با احترام عمیق به اقای سارتر و همه آدمای محترمی که کتابو روی سرشون میذارن و کلی مودبن.. ولی دیدم تعارف نمیشه کرد وقت ندارم و تشنه خوندنم.. الان بند وبساطی تو دستشویی دارم که اندازه کتابخونه ملی نشستن و خوندنو دلنشین می کنه
خدا منو ببخشه!

2010-12-16T13:21:00.004+03:30

breathless- از نفس افتاده

2010-12-16T13:14:00.001+03:30

فرشتگان گناه - روبر برسون

2010-12-15T14:35:00.002+03:30

دکامرون

2010-12-15T12:21:00.001+03:30

میل مبهم هوس

به کارگردانی: Luis Buñuel

فیلمنامه: Luis Buñuel -Jean-Claude Carrière - Pierre Louÿs

مدت زمان:102 د

قی

قه

2010-12-04T15:51:00.003+03:30

یه جور خرابی خزنده توی ارکان زندگیمه لامپ سقفی اتاق سوخته تا جایی یادمه سه شنبه بود یا نه دوشنبه رفتم آباژورو برداشتم گذاشتم کنار تخت روی زمین لامپ سوخته همینجور متلاشی شده گوشه اتاق کنار تردمیله کابل برق تردمیل لابلای قفسه روزنامه باطله های کنار تخته کلی پرینت و کاغذ و نت دانشگاه دارم لابلای ملافه و بالش ها حتا ماشین استارت نمی خوره حتا شارژ لبتاپ خرابه حتا حوصله ست کردن کانال های تلویزیونو ندارم
خرابی در ارکان زندگیمه.

2010-11-30T08:46:00.002+03:30

رفتم یه شال گرفتم همونقدر ارغوانی که ردای راهب های تبتی اینو الان فهمیدم که اومدم کامپیوترمو روشن کردم و دیدم این رنگ ارغوانی پسربچه کزکرده کنج یه معبد تبتی که بکگراندمه چقدر آشناست شال ارغوانیم ریشه های بافته شده رنگ ووارنگی داره که انگار رنگ گبه های پهن شده روی سکوهای اتاق بی بی وقتی خریدمش هنوز شهامت سرکردنشو نداشتم شال مشکی روی سرم بود با پاشنه های بلند پیاده روی پاساژ گلستانو می رفتم نرم و نولوک وخندان توی دستم بود توی ماشین سرکردم بوی خوب پارچه نو می داد اونروز توی کوچه مظفریان عروسی بود کلی آدم کروات زده دیلاق که توی لباساشون ناراحت بودند و کلی خانوم چاق رنگ و روغن زده توی پارکینگ جای پارک نبود رفتم و دونه دونه فاصله بین ماشینا رو چک کردم اومدم تا سرخیابون و یه جا که کارگرای ساکت افغانی در حال کار بودند وایسادم چی گوش می کردم یادم نیست ولی شال ارغوانی با ریشه های رنگ و وارنگ روی سرم بود و مظفریان اخرین خیابون دنیا بود.

24 آبان 89

2010-11-15T17:03:00.003+03:30

چقدر زود تاریکی میاد پهن میشه روی خیابونا به حساب تقویمم امروز 24 روز از شروع درمان با دکتر جدید میگذره چندان راضی نیستم ولی مستمرم و پی گیری می کنم این یعنی هر روز نیایشو میرم فرعیای جردن و اصلن به نظرم شیک نمیاد شاید چون هر بار موقع برگشت حال خوبی ندارم ترافیک سنگین تره و شب پهن میشه روی خیابونا

2010-11-11T10:42:00.002+03:30

همیشه م اینجور نیست مثل الان که بی حوصله باشم.. بوده روزایی که حالم خوش بوده لاک صورتی داشتم و کیف می کردم ناخنای رنگیمو روی فرمون ماشین ساعت 8 صبح می دیدم حتا خوشکل بودن وقتی انگشت میزدم یعنی من وارد شدم بعد گاهی مثلن توی یه جلسه مهم به نظرم خیلی جلف میومد اهسته دستمو توی جیبم میذاشتم

ولی الان بی حوصله م لاک صورتی هم کمک نمی کنه و حتا لخ لخ راه رفتن و حتا قدیمیای پینک فلوید و حتا ول گشتن توی اینترنت و حتا ویفر شکلاتی

شنبه 8 آبان 89

2010-10-30T16:00:00.002+03:30

توی کشوم یه مانتوی درب و داغون دارم که سر استیناش و کنار ردیف دکمه هاش خطهای راه راه زشت داره این مانتوی فرممه برای 8 یا 9 ساعت کار بعد این مانتو صد ساله که تو کشومه برای روزایی که ممکنه یهویی مجبور شم کفش و کلاه کنم برم یه جایی که چند تا ادم فضولن و منتظرن که ادمو با یه لباس چند سانت کوتاه تر ببین موجود ترسویی شدم که همیشه یه مانتوی فرم برای روز مبادا توی کشوم دارم که مچاله و تمیزه ..
امروز که از فرط سرما داشت نوک دماغم می افتاد از توی کشو دراومد استیناشو روی استینای مانتوم پوشیدم و بقیه ش شبیه یه دامن بلند گرم روی پام بود.. کمی پنجره روبروم دارم که هوای پاییزی رو از پشت میله های رنگ شده سبز نشون میده اون وسطهاش می رفتم برای نوک دماغ یخ زده م چای داغ می ریختم و می دویدم طرح جدید لباس گرممو ادامه می دادم
یه تیکه کتلت از چند روز پیش توی یخچال داشتم برای اطمینان از نمردن بر اثر خوردن غذای مسموم از یکی از لاغر ترین آدمای موجود توی طبقه که داشت زیر غذای من دراوردیشو گرم می کرد نظر سنجی کردم.. آیا من با خوردن غذای هفته پیش می میرم ؟ گفت نه.. بعد گفت یه شعله هم برای من روشن کن.. گفتم می خوای الویه تو گرم کنی؟.. خانوم لاغر معماری خونده همکار گفت این؟ این بیف استروگانفه که بیف نداره توش البته به جاش مرغ ریختم.. موندم تا کتلت هفته پیش گرم شد زیر غذاشو کم کردم گفتم خانوم بیا چیک استروگانفت سوخت
اون وسطا زنگ زدم به مامان که توی ارایشگاه بود شبیه گزارش فوتبال بهم می گفت که الان رنگ موهاش باز شده یا نه.. می گفت که رنگ ابروش روشن شده یا نه.. من بی سواد فقط میگم عالیه مامان اصلن جای تو باشم نارنجیش می کنم.. مامان میگم اوه 60 سالمه.. حال می کنم که بازیو جدی می گیره
طبیعیه که توی چک لیست کارام که کنار دستمه کارهای امروزو انجام میدم ماشین وار.. تیک می زنم و دور بعضیاش دایره می کشم.. وقتی تلفنم زنگ می خوره میوت می کنم و به لرزیدنم ادامه میدم..
امروز جلسه هفتم دکتره است از لحاظشش شان و اینا باید بگم دکتر فلان.. ولی خب توش طبابت نیست.. فردا جلسه یونگه دوباره به تابلوی زن یله داده کنار مرد کشاورزش زل می زنم و فکر می کنم کپی ون گوگه؟ کپی ون گوگ نیست؟.. مقنعمه مو در میارم گیره موهامو باز می کنم.. باز هوا کمه.. یقه لباسم بسته ست پامو به جایی کنار صندلی جلویی گیر میدیم و کش میام.. اونقدر که فقط کمی از آدمی که داره اسطوره ها رو میگه و بقیه یاداشت می کنن می بینم..
هشت و نیم از سربالایی ترمزدستی و اجر پاره کنار لاستیک و فرمون کج ارتیستی یوسف اباد می پیچم از کنار بوی خوش شیرینی بی بی.. حکیم و قوس کنار پل یادگار.. روپوش سرمه ای از تنم پرت میشه بیرون و میدوم زیر گرمای پتو
اوه.. اخر هفته دانشگاه... عجب کاری کردم!.. سخته.. حوصله ندارم.. سردمه خوابم میاد.. اخه اونم پردیس هنر و معماری!.. بیکار بودم؟ اخه اسکیس چیه من کامپیوتر خوندم مسلمون
باید بنویسم دوباره.. من خیلی زود توی مه گم میشم.. خیلی زود..

شوپره

2010-10-19T12:49:00.001+03:30

2010-10-10T22:32:00.003+03:30

اره یه زمانی برام قلقلک بود مثل اینکه امروز 10- 10 -2010.. ولی الان نیست
الان که اونقدر خسته م که مغزم جایی دیگه فارغ ازتنم داره دنبال سفیدی پر پرنده ای روی خاکستری شفاف خواب می گرده تنم اینجاست طلبکار و مدعی.. خسته و به کار گماشته شده.. براش بستنی یخی تمشک رو کردم.. براش یه تیکه نرم و کوچیک گز تازه اصفهان رو کردم براش دوش اب ولرم با شامپوی مخصوص رو کردم.. براش حوله ای تمیز رو کردم.. باز دمغ و رو ترش کرده است.. من امروز سه ساعت توی اون فضای کمی گرم کوچیک نشسته بودم و سعی می کنم از لابلای انیماها و انیموس ها از لابلای تابلوهایی که کپی یک کار خوب شناسنامه دار بودن از لابلای تلاش برای کنار زدن سطح کف الود این آب چیزی کشف کنم.. خودم.. و کودکیم و جایی که ایستادم.. مثل اون صبح روی تراس کلبه ماسال که انگار خود خداحافظ گری کوپر بود با اقامتگاه زمستانی دور از انسانش و ادماش و مدارا کردنشون و نه ژست خوب نیست.. من لنی زبان گم کرده دل به عشق نداده بودم حتا مثل اقامتگاه زمستانی گری کوپر مسافر از هند برگشته داشتیم ادم از خدا گریخته داشتیم.. روی اون تراس که یه قلیون سبک عثمانی قلابی داشت و قطره های رو به بارون درگیر مه داشت وسط پسته خوردن و دود قلیون و مه ترسی نداشتم که بپرسم نمره تو چنده.. از هند برگشته 100 بود.. اناتومیست حتا 80 بود داروسازه 70 بود دپرس سرماخورده گفت زیر صفر- که فقط ژست لطفن به من توجه کنید بود و نمره ش باطله..
من صفر بودم..
نمره من برای 10 سال تلاش صفر بوده از سال 79 که هر کدوم از دانشگاه دراومدیم و وقتش بود اون دور هم نشستن توی بوفه دانشگاه و پیاده رفتن ها از میدون هفت تیر تا انقلابو به آخر برسونیم..
ده سال گذشت تا دوباره ماسال.. توی اون تراس نشستیم و وسط انرژی دادنای شراره وسط کارستان ری کی یاد اون دیوار اجری بلند و بی انتهای جبیری بیفتم و "من" که با دمپایی آبی گلدار ملی روبروش ایستاده و رعد وبرق و ناگهان ریختن دیوار واونهمه خالی بی انتها که جلوی نگاه دخترک 9 ساله نشست پشت اون دیوار ریختن همه اون اشکهای تمام نشدنی تا اتیش وقت نهار جیرده و حتاتر.. تا دشت رستم اباد و حتا تا سد منجیل و حتا تا چراغای غمگین اتوبان قزوین وحتا قبل تر تا تلخی زیتونای رودبار..
الان به نامه رییس جواب دادم که یک ماهی امریکاست و دیدم این تن احتیاج به دوست داشتن داره و این روح.. نن وروحی که منم.. باکسم دو تا نامه داشت که هر کدوم با دو سه خط ریپلای شد که همه ببخشید و عذر می خوام داشت.. و الان دلم می سوزه برای این من که منم.. که اصلن چرا اینهمه ببخشید و عذر می خوام سر دلشوره ها و دل دل کردناش هوار شده..
امروز 10 -10 -2010.. من هیچ ایده ای نسبت به این کنارهمنشینی عددها ندارم
ولی کاش امروز روزی بود که من تصمیم می گرفتم دست از سر این "من" رنج کشیده بردارم.. دوستش داشته باشم.. حتا زیاد حتا پافشارانه..
این من را باید دوست داشته باشم.. به این من داره به شدت سخت می گذره و خسته شده از همه چیزهایی که بیرون از اون اتفاق افتاده و براش داغ و درفش شده..

2010-09-28T22:18:00.002+03:30

دلم برای نوشتن تنگ شده بود وسط کارام وسط الان نیم ساعت اینجا میشینم بعدش ها.. کلمه ها خفه شدند و دلم نوشتن می خواست
تا در بزرگ رو به حیاطو باز کردم بوی بارون و محبوبه شب و صدای ملموس سکوت..
و کلمه ها رفتند ( عین شعرای سهراب روی بستری از کلمه ها دراز کشیدم ... ساکت)

2010-09-28T22:01:00.002+03:30

چقدر خوب میشد اگه الان پا میشدم کاپشن سبزه که خیلی نازکه و همیشه بوی لباس نو میده بر میداشتم توی یه جیبش همین 4 تا دونه سیگار ته پاکت توی یه جیبش یه هزار تومنی مچاله راه می افتادم می رفتم تا پردیسان همش 7 دقیقه س با ماشین با همه حواشی پارک کردن و راه افتادن و رفتن با این بارونی که همه چیو یه لایه نازکتر کرده وشب نفس راحتی کشیده و ارومه می رفتم حتا اگه ساعت 10 شب بود و مامان چراغ خواب نمکیشو روشن کرده ویه دونه شوکولات بالای سرش گذاشته برای وقتای پایین افتادن قند خونش.. حتا اگر همین الان صدای خداحافظی و شب خوش همسایه بغلی با مهموناشونو شنیدم یعنی اینکه شب دور هم نشستن و خنده تموم شده.. کاش میشد برم زیر همون درختی بشینم که چند روز پیش بهتر از خواهر بزرگتر سرمو به دامن گرفت و تمام تنه درخت خواهر توی یه سطح پایین تر از جایی که نشسته بودم و پاهامو اویزون کرده بودم داشت با بوته شمشادا و گربه ترسو زندگی ارومیو می گذروند کنار برگاش نشستم که عین گیس بافته دختر نوجونی توی دست باد بود.. همون دو سه روز پیش که اولین قطره های بارون داشت سست ترین برگای خشکشو روی زمین میریخت..
کاش پا میشدم کاپشن سبزمو می پوشیدم درو می بستم می گفتم دارم میرم یه کم راه برم.

2010-09-25T10:35:00.000+03:30

غم
کودکی‌ست
در ماشین ِ لکنته‌ی ِ پدر
صورتش را به شیشه چسبانده است
و به ماشین‌ها نگاه می‌‌کند
که از آنها سبقت می‌گیرند
و در جاده
تنها می‌شوند
غم
کودکی‌ست
که سفر را دوست می‌دارد
ماشین‌‌ ِ پدر را
نه

30 شهریور

2010-09-21T15:24:00.001+04:30

آنکه مأوايی ندارد، ديگر نخواهد داشت
آنکه بی‌کس است بی‌کس می‌ماند.
بيدار می‌شود، کتابی می‌خواند، نامه‌يی طولانی می‌نويسد
و در کوچه‌باغ‌ها پرسه می‌زند، بی‌قرار،
آنگاه که برگ‌ها به دست باد به هر سو می‌روند.

راينر ماريا ريلکه

2010-09-19T10:45:00.003+04:30

28 شهریور89
یک ساله که جا به جا شدم و توی همه این یک سال عین قوری شکسته بند خورده با خودم رفتار کردم.. رفتم فرانسه خوندم دیدم گیجم می کنه رها کردم.. سجاده گیجم می کنه رها کردم.. مترو خیابون ..گیجم می کنه رها کردم.. قوری شکسته هر جا که که بذاریش لب و لوچه ش کجه
پ.ن
یه جا کج نیست توی کارگاه داستان.. (نمی خوام به آدمی که داستان کوتاه چهارشنبه رو خوند فحش بدم بی انصافیه) روحم شاد شد وقتی کلمه کلمه داستان کوتاهش خونده میشد.. من عاشق کلمه م.. تنها شفای منه و باز از کنارش میگذرم..
داستان از زبان پیرمرد خیاط یه مزون قدیمی بود که لابد زنانه دوز بوده و راوی از دل خیاط می نوشت که چی برای کی دوخته و چرا دوخته... خداوندگاری بود برای خودش خیاط پیر با چشمای کم سو..

همه چی ارومه

2010-09-18T11:08:00.002+04:30

صبح شمردم.. من 5 تا بزرگراه و اتوبانو میرم که برسم اداره تا نشمردم نمی دونستم.. اولیش یه کم رسالت بعد یه کم یادگار بعد میشه حکیم به مقدار زیاد ، بعد میشه ازادگان شمال بعد دوباره همون آزادگان جنوب.. زمانش 16 دقیقه .. بعد می تونم همتو یه کم اضافه کنم یا می تونم برم قاتی خیابونایی که توش پیرمرد با نون سنگگ داره و بچه گربه هایی که هنوز یاد نگرفتند عرض خیابونو رد بشن.. ولی به همون نسبت خونه های ویلایی شهرک داره و اجازه میده سرعت دویدن توی اتوبان از خون ادم کم بشه..
بعد باید برم بیمارستان امروز روز نمونه برداری و کاشت و آزمایش خون و جیش کردن توی شیشه های طلقیه که اسم ادمو واضح روش نوشتن!
تازه توی بیمارستان ادم متوجه میشه یه سری ادم که یواش راه میرن یه سری آدم که رنگ به رو ندارن ویه سری ادم که مضطربن توی این شهر زندگی می کنن..
اومدم قبض پارکینگ بگیرم شاهین نجفی داشت می خوند آقای لباس قهوه ای کسل توی اتاقک کوچیک گفت بذار بخونه کمش نکن.. بهم رسید داد ماشین پشتی هی بوق می زد.. اقای لباس قهوه ای توی اتاقک دلش موسیقی می خواست رفتم یه جایی وسط اونهمه ماشین پارک کردم تمام مسیرو دویدم.. یک ساعت مرخصی داشتم که همینجوری نصفش رفته بود توی پارکینگ بیمارستان میلاد پر پلاک شهرایی هست که تا به حال ندیدم.. توی خیلیاش یکی خوابیده که بی حوصله ست..تا برم و دکترو ببینم و آزمایش خاصشو بنویسه و برگردم هزار تا پیرزن رنگ پریده یواش دیدم کناز زن جوان سکته کرده نشستم.. و مثل بقیه به هوار کشیدن پیرمرد اذری سردرگم گوش دادم.. خانومه که نمونه رو گرفت توی صورتم لبخند زد.. ..نشدم که بهش لبخند بزنم.. ترسیده بودم و قلبم تند تند می زد.. شیشه طلقو داد دستم و گفت راهروی اول نمونه ها ردیف شده بود.. زن رنگ پریده مضطربی پشت در راه میرفت.. گفتم می خواین شما برین داشت گریه می کرد.. هیچ کلمه ارامش بخشی بلد نبودم.. توی بیمارستان دولتی ساعت 9 صبح شنبه من درها رو باز می کردم و پله ها رو می دویدم و فرم ها رو پر می کردم و از خودم بی خبر بودم

2010-09-16T14:08:00.002+04:30

25 شهریور 89
دلم به حال خودم میسوزه من چرا پنجشنبه ساعت 2 سر کارم هنوز؟.. و چرا هی تصادف می کنم هی باید برم ماشین تعمیر کنم ؟ چرا هی باید توی ازادگان جنوب مسخره گم بشم برم میدون فتح برم یه جاهایی که پر ماشینای عصبیه پر آدمای سبیلو که دوست ندارن یه تیکه از لاین حرکت مال من باشه.. بعد هی گم بشم هی بپرسم اینجا کجاست که برم دنبال مامان و بابا که یک ساعته زیر افتاب کنار هم نشستن و و مامان ظرف فالوده شیرازی منو دستش گرفته و همه چیزایی که دزدیدنی تره رها کرده.. و من برم همه بسته های سنگینشو تند تند بذارم صندوق عقب ..و مامان تند تند بگه.. کمرت.. دستت.. بشینم و راه بیفتیم توی ماشین ببوسمش که بوی ادویه میده و جای خالی دندونش.. و هنوز ندیده که یک طرف ماشین داغونه..
همه رفتن صدای کانال کولر میاد نقشه های رو میزمو بهم می ریزه..
وقتشه برم...

مه بودم

2010-09-12T11:05:00.002+04:30

از فرط نازکی تار عنکبوتی خیس می چسبم به وهم درخت.. جنگل..
از فرط نازکی ؛ ها ، می شوم پشت شیشه سرد
از فرط نازکی سر می خورم روی تردید همه لحظه ها
از فرط نازکی داغ میشوم وسط بی قراری دست
از فرط نازکی نفس به شماره افتاده می شوم وسط سینه
از فرط نازکی صدای شکسته دخترک میشوم که می گوید " نه"

پنجشنبه 18 شهریور

2010-09-09T13:19:00.003+04:30

توی فضای پر از هورمونی دارم راه میرم و دارم تاب میارم که با یکی از اون حرکتهای عجیب و غریبم یهویی همه صورت مساله رو نزنم و پاک کنم.. آدمای دور وبرم هورمون زده و اگزایتدن.. کارم شده کوول و بی خیال از کنار ادمایی رد شدن که توجه و لبخند و لطف و تعظیمشون فقط به خاطر درصد هورمونای توی خونشونه.. چندش اور و مزخرف.. نمی تونم به همه دنیا چنگ و دندون نشون بدم و خسته شدم ازآدم به قاعده و ارومی که هستم.. این مملکت جای بدیه.. به هر وسیله ای به حریم شخصی ادم تاخت و تاز می کنن.. با لطف و توجه و تعظیم حتا..با جمله های گل و منگله دار.. حتا اگه مهندس کاربلد متواضعی باشی که همه بدونن دغدغه ت سر وسر داشتن با کسی نیست..
شت... شت

قدر

2010-09-05T11:18:00.002+04:30

وبلاگ مخفی خوب نیست.. اونجا چی می نویسم؟.. هیچ چیز مخفی نیست جز یکی دو کلمه که می تونم اینجا هم بنویسمشون.. جز چیزی که چهره مو شبیه زشتی بعد از یه گریه طولانی می کنه..
اینجا هم میشه نوشت ادمی که بسیار گریه می کنه کم لذت می بره و وسط زندگی معطل مونده.. آدم افکار اشفته نامرتبط..
توی یکی از شبای قدر صندل به پا.. لخ لخ کنان داشتم وسط مسیری که نوشته بود خواهران.. راه می رفتم چادر سر کرده بودم و برام اونقدر بلند بود که حجم زیادی از پارچه مشکی توی دستم جمع شده بود .. با احتیاط جلومو نگاه می کردم که پایی کفشی گوشه پتویی لگد نکنم.. اخوند پشت بلندگو صدای مویه وار کمرنگی داشت بک گراند پیاده رفتن وسط راهروی پر از زن سیاهپوش دانشگاه امام صادق بود.. بعد شنیدم که چیزی گفت.. چیزی شبیه دردل وبلاگ مخفی.. سرمو توی حجم چادر مشکی توی دستم فرو کردم.. چادر تاریک و سرد بود.. یک قرن گذشت ..وقتی خواستم راهو ادامه بدم هیچ اتفاقی نیفتاده بود.. نوزاد روی پای زن تاب می خورد و لبهاش انگار وسط تکرار کلمه ای به خواب رفته بود.. احتیاج به دستی داشتم که عبورم بده...

همون 14 شهریور

2010-09-05T11:15:00.002+04:30

باتری لپتاپ خرابه مجبورم همیشه کابل برقو توی رختخواب و زیر بالشم تحمل کنم و از وقتی که کابل برق هم قطعی نامعلومی پیدا کرده مجبورم جایی نزدیک بالشم محکمش کنم و همیشه با ماتیتور سفید 16 اینچی چشم تو چشمیم زندگی دو نفره مضحکیه.. اسکرول می کنم مارک از رید و باز اسکرول..
زندگی دو نفره مزخرفیه...

همون 14 شهریورتر

2010-09-05T11:03:00.002+04:30

شب با مامان رفتیم بلوچ که مامان مانتو ببینه توی کوچه روبرو جای پارک نبود مگر اینکه ماشینو توی یه زاویه در حال سقوط پارک می کردی .. انگار که نوک یه قله.. توی همون وضع ماشینو گذاشتم و با مامان از خیابون رد شدیم بازوش سرد بود سمت ماشینایی که نه خیلی پرسرعت رد میشدن ایستادم و دیدم که مامان نگران رد شدن از خیابونه.. سایزشو می دونستم تند تند مانتوایی که خودم پسندیدم جدا کردم و رفتیم که پرو کنه.. دکمه ها رو باز کردم و می پوشید و من نگاه می کردم و می رفتم مدلای جدیدتر می اوردم و رنگا و مامان می پوشید و پوستش سرد و سردتر میشد.. وسط اونهمه ادم زن برهنه رنگ و رو پریده مادرم بود که پیر شده بود و من بودم که عصبی و خسته مادرش بودم.. و دلم از اینه های مانتوفروشیه به هم خورد..
دم در پسرک که انگار جوراب فروختن به حیون خونگی بی آزاری تبدیلش کرده بود پا به پام می اومد و میگفت خاله جوراب بخر..
وقتی داشتم عرض خیابونو رد میشدم و دستم به بازوی سردشده مامان چسبیده بود و پسرک با جورابای نفروخته و ماشین در زاویه ترسناک سقوط و دلپیچه...توی اون صد متر بیچاره ترین ادم روی زمین بودم.

همون 14 شهریور

2010-09-05T10:53:00.003+04:30

روزم اینجوری شروع میشه که میرم کارای بقیه رو می بینم و تایید می کنم یا نه بدون تایید که معنیش اینه باید دو سه نفر دوباره دیتاها رو چک کنن اینم کار احمقانه ایه.. روی سر رسیدم ادرس یه عکاسیه که مال یه قرار فراموش شده ست.. نوشته خیابان نگار تا انتها.. بعدش سنجاق درشتیه که ادامه نوشته رو پوشونده.. روزی چند بار چشمم به این نوشته بالای سررسید میخوره..
اینا رو می نویسم که یاداوری کنم به خودم که امروز همون 14 شهریوریه که من زنده موندم و سالی گذشت.. و هوا داره همون تغییر و گذره و پیدا می کنه.. جز معدود سالهای گذشته بود که رفتم و شبهای قدر بیدار بودم و حتا جوشن خوندم و حتا روی سکوی سنگی دراز کشیدم و دیدم حشرات کوچیک و سمج دارن از روی پوستم رد میشن و فکر کردم حتمن مردن همین اتفاق ساده ست وقتی آدمای دیگه با چادر مشکی و چای لیوان یه بار مصرف و بلندگوهای عربده زن دعا یا قران خوون تو رو از یاد بردن
و حتا بعدتر رفتم حسینیه ارشاد و اصلن بند اخر قران سر گرفتن و بالحجه نبود.. و جیبای شلوارم از گوشی و پاکت سیگار و کتاب دعا ورم کرده بود و حتا شیش تا جیب هم کافی نبود و رفتم گوشه ایی بالای ادمای موقر نشسته و اشک ریز نشستم.. و اصلن موقر نبودم چون دیوار خنک کنارم بود که به من گفت سرتو بذار ..اینجا.. روی شونه من و گریه کن.. جیبامو خالی کردم و دیوار خنک حسینیه ارشاد موقرانه گریه کردنمو تاب اورد..
توی پله ها.. ادما آروم راه می رفتن..

14 شهریور

2010-09-05T10:41:00.003+04:30

احمقانه ست ولی بعد از مدتها روزی بود که بیدار شدم و به سوییچ که کنار مجسمه شیشه ای بود دست نزدم یه تیکه پیاده روی تا سر خیابون.. وسط نور ساعت 8 صبح پیرمرد داشت تنه جوون درختو به چوب بلندی قائم می کرد.. اونورش ازدحام ماشینا بود.. چیزی بین دخترکی که داره مدرسه میره و زن جاافتاده خسته ای بودم که نگران شق و رق ایستادن لباسش توی یه صبح خیلی روشن اخر تابستونه
انگار فراموش کردم چقدر تاکسی های پشت سرهم نشستن - صبح ها- توی این شهر خاموش و بیصداست.. می تونی بی هیچ دیالوگی سوار وپیاده بشی.. از یه جایی وسط اتوبانها و دور برگردونا و تاکسیای رنگ و وارنگ که سوار شدم.. شعرای اخوان و سهراب عین نامه های عاشقونه که با ابلیمو نوشته شده گرما می دید و ظاهر میشد.. سلانه سلانه تا درخت بید وسط ساختمون شماره 2 اومدم و همه اینها 45 دقیقه طول کشیده بود..توی ردیف ماشینای زیر سایبان یه جای خالی بود

کس ندارد ذوق مستی

2010-08-14T19:28:00.002+04:30

کس ندارد ذوق مستی .. بشین فولدر ابی پلی آل کن.. چه فرقی می کنه م کی ابی دوست داشتم؟ هیچوقت

ولی دوس دارم بگم .. منو حالا نوازش کن همین حالا که تب کردم

همه چیزی که می خواستم بگم همون چیزیه که توی عنوان کپی کردم نه من اتئست نیستم مومنم نیستم دلم گرسنگی و تشنگی می خواد دلم به رقت نشوندن تنمو می خواد گرسنگی می کشم و تشنگی.. و 16 ساعت بعد غذا می خورم و قرص و بی خواب میشم..

دلم گریه و فین فین می خواد ولی اهنگای آقای ابی کمک نمی کنه فقط میذاره سرمو فرو کنم توی بالش و به شعراش گوش کنم ودلم هوس سیگار کنه..

20 مرداد

2010-08-11T22:57:00.000+04:30

حسرت روزهای رفته را نمی‌خورم
-جز یک شب تابستان که حسابش جداست-

ناظم حکمت

13 مرداد

2010-08-04T12:16:00.002+04:30

چیزهایی بوده که خرجشون نکردم ( بودند چیزایی که توی ولخرجی بی سر وته م به کلی نابود شدن) لبخند زدن به مثابه خواهش کردن راخرج نکرده بودم دیروز که منتظر بودم تا مردک خارج از وقت اداری بیاد کاغذای مامانو امضا کنه خرجش کردم .. روش چندش اوریه که جواب میده..صبح که کاغذا رو جمع می کردم به مامان گفتم بوگندوترین وام ناقابلی بوده که تا حالا گرفتم

12 مرداد

2010-08-03T09:10:00.002+04:30

در برابر انتی ایجینگ ها مقاومت می کنم و به خودم میگم به جاییم نیست اگه یه روز ببینم دور چشمم پر چروکای ریز موذیه.. امروز که توی اینه کوچیک که لاجرم دستم بود دیدمشون ساکت شدم..
اونا دارن به سمتم میان فقط می خوام بگم من می شنومشون

2010-07-28T11:54:00.002+04:30

آل استار و 6 جیب می پوشم حالم بهتره.. پله ها تند تر طی میشه .. طعم چاییم بهتره و ساعتای پشت میز نشستن راحت تر طی میشه.. حتی اگه با مانتوی بی ریخت اداره باشم

2010-07-23T19:16:00.000+04:30

زمانی که گفتم دوستت دارم، می دانستم
الفبایی نو اختراع می کنم
در شهری که هیچ کس خواندن نمی داند
شعری می خوانم
در سالنی خالی
و شرابم را در جام کسانی می ریزم
که نمی توانند آن را بنوشند.

- نزار قبانی

2010-07-21T22:46:00.000+04:30

روی میزای تکی کتابخونه یعنی اونایی که شبیه یه قفس کوچولو ساخته شدن پر نوشته های امیدوارانه هیجده ساله هاست اونقدر امیدوارانه که دلم به درد میاد توی همه نوشته ها خدایی به کمک گرفته شده که جوجهک مشتاق پریدن به قدرت و اراده ش زل زده و مشتاقانه نگاش می کنه.. جوجهک توی هر قفس کوچیک مطالعه ایی که من نشستم اومده جمله امیدوارانه شو نوشته همه جا با خط های مختلف و از قلب های مختلف نوشته . خدا.. خدای مهربون کمکم کن.. همه جا نوشته خدایا تنهام نذار همه جا نوشته پناهم بده نوشته دوستم بدار و خط جوانانه و مشتاق روی چوب لاک خورده نشسته..
نمی دونم دخترکای کتابای کنکور ، قبول شدند یا نه ولی همش دلواپس این نیازشون هستم که بی جواب مونده باشه..
دوست دارم بگم دخترک اونور این قبول شدن یا نه اونور این توجه و توکل هم چیزی نیست.. اونورش تو میری دوباره چند سال درس می خونی باز دوباره باید روی چوب لاک خورده میزی یا گوشه دفترت یا توی وبلاگت بری التماس کنی که کمکت کنه..
بارها و بارها...
من خستگیم کنار این راهه ولی تهش دیگه اشتیاق صدا زدنی نیست. " او" دور از دسترس من هست.
*
خوشحالم که از چند و چون رابطه ادمهای محل کارم بی خبرم تاجایی که میزان بی خبریم باعث انبساط خاطربقیه میشه و البته بیشتر از بقیه خودمو خوشحال می کنه..
من هیچ نمی خوام از رابطه خانم طراح دفتر فنی و ناظر طبقه پایین سر دربیارم که چرا و چطور بوده و چرا الان اینطور شده که دخترک هر روز آب میره و رنگش پریده و چه قیامتها توی دلش بر پاست و همه می دونن که دختر 24 ساله مطلقه و نگران رابطه جدید چه حسی داره من دلم نمی خواد چیزی بدونم دلداری دادن زن رنجدیده در کشاکش یک رابطه ، از دیدمن غیر قابل تعریف،کار سختیه من نه بلدم بگم لذت ببر و نه بلدم بگم متعهد باش..
*

2010-07-20T23:23:00.000+04:30

وسط دنبال معنی لغت گشتن و بابیلون، دلم شعر مولانا خواست نه اونجور که مثلن کدکنی می خونه ، اونجور که توی دوره مثنوی خونی اون خانومه خوند همون که یادمه وقتی علی کوچیکه علی بونه گیرو خوند من گریه کردم چون علی کوچیکه نشسته بود لب پاشویه واب داشت صداش می کرد.

4 ساعت کتابخونه 2 ساعت ورزش 6 ساعت کار 2 ساعت ترافیک 6 ساعت خواب خب 4 ساعت دیگه چی ؟اون 4 ساعت کجام؟

یه روز توی کتابخونه

2010-07-19T18:51:00.001+04:30

ته فولدر عکسا فیلم بود فیلمائی که من ندیده بودم هر کدوم چند ثانیه اغلب موقعیتایی که قرار بوده عکس بشه و حالا دوربین دست آدم ناشی بوده و یادش رفته روی عکس تنظیمش کنه..
توی همه اون موقعیتا من آدم معذب ناآرومی بودم که دلش می خواست توی کادر نباشه.. توی همه اون موقعیتا من داشتم از یه طرف کادر فرار می کردم
توی کتابخونه با جزوه و لپ تاپ و بابیلون نشسته بودم که به سرم زد دسکتاپ کامپیوتره رو تمیز کنم بعد اینجوری شد که عکسای چالوسو پیدا کردم.. توی دود آتیش چوبای خیس من آدم معذب مچاله شده توی کاپشن کوتاه سارا بودم توی ساحل من آدم معذب شلوار بلند خیس بودم جواهر ده من آدم معذب در تلاش برای شماره گرفتن و مامان نگران اونور خط بودم توی ماشین من آدم معذب دست بیرون از پنجره و تاب خوردن انگشتا توی زمینه سبز بودم
همه جا من آدم معذب ناراحتم توی بازارچه دیروز که بالاخره بعد کلی ناپدید شدن رفتم نت بوک سارا بهش بدم بعد نشستیم آش دوغ بخوریم و صندلی خالی نبود و نشستیم سر میز بزرگی که ته تهش دو تا آدم نشسته بودن سیگار می کشیدن و چایی می خوردن و آدم نزدیک من تقلا می کرد کلمه ها رو ادا کنه و پشت لکنتش جا می موندن من معذب بودم به خاطر آش دوغ به خاطر لباس فرم اداره به خاطر مقنعه و به خاطر خستگی دوازده ساعت نشستن و کار کردن
وقتی با سارا بیرون اومدیم تمام ماشینای دور وبر رفته بودن فقط ما بودیم وسط یه خیابون خیلی شلوغ که از جمعیت خالی شده بود.

شما چیزی هستید که می خوریدخب من موز هستم توی ساعت 10 صبح با یه بخش له شده خوش طعم .
من آب کرفس زورکی هستم توی ساعت 12 با ته مزه زنجبیل
من نون فانتزی نرم هستم با پنیر و دونه های خرد شده گردو توی ساعت 8 صبح
من هنوز چایی نیستم امروز
دلم می خواد سالاد باشم توی رستوران ژوانی بدم نمیاد یه ظرف ماکارونی باشم توی لمزی یا نه یه ظرف ماکارونی از همونا که مادرای بی حوصله برای بچه ها درست می کنن و فقط رب گوجه ست و رشته های ماکارونی
دقت کنم هشت تا لیوان آب باشم هر روز...
آب خوردن تنها کار دوستانه ایی هست که این روزا برای خودم از دستم بر میاد( یکی منو ببره توی اون مغازه اول کوچه مروی که پر ادکلن و لوسیون و کرم و ماتیکه.. وحتا شامپو و قوطیای عجیب ناشناس و خانمی که به اندازه مصرف یک سال من ریمل زده و مژه هاش مثل سرندی پیتی توی هوا تکون تکون می خوره )

وقتی کلن موبایل آدم قطع میشه یه مرحله بعد از یه طرفه شدن واینا آدم سر از سال 75 درمیاره – چرا 75 نمی دونم- روزایی که هیچکی موبایل نداشت برای رفتن پیش کسی و دیدنش باید قبلش هماهنگی می کردی که مثلن ساعت 9 دم در دیگه هم نمیشد بهش خبر داد وقتی توی ماشین نشستی یا تو خیابونی.. فایده های دیگه ایی هم داشت مثلن وقتی داری توی ماشین یه آهنگ گوش می کنی که یه جای اهنگ یه صدایی می شنوی که شبیه بقیه نتها نیست دنبال گوشیت نمی گردی به احتمال صدای زنگ بلکه دقت می کنی که چرا توی این اهنگ این چند تا نت سبز شده فایده دیگه ش اینه که روز مرخصیت وقتی توی کتابخونه نشستی و حالت حالا خوش نه.. ولی یه جوری مال خودته.. مطمئنی که رییسی منشیی دوستی ادم ماقبل تاریخی بهت زنگ نمی زنه و اصولن کسی نمی تونه پیدات کنه.. چون تو از خونه بیرون رفتی و موبایلت هم restricted
و هیچ بدی نداشت.. الان منصفانه و با دید خوب به تکنولوژی فکر کردم و دیدم تنها کمکی که الان بهم می کرد این بود که به یکی مسیج بدم بنویسم گشنمه.

همینجور که نشستم دارم درس می خونم هی این فکر تو سرم میاد که چی باعث میشه یکی 6 تا زن بخواد؟
تنوع توی بوی مام یا عطر یا لباس؟
سرعت یادگیری بعد از خوندن یه بخش جدید که حداقل دو یا سه تا تست توی آزمون داره؟
اضافه وزن داشتن؟ یا اضافه وزن نداشتن یا حتی لاغر بودن به قدر پر کاه؟
حالت چهره بعد از یه چرت نیم ساعته روی میز مطالعه؟
این ویژگی ها الان توی کتابخونه آیتمای اصلی برای انتخاب کسیه که 6 تا از همین رنگ و نوع رو می خواد

نیاز به نوشتنش دارم
حس پر از چندشم بعد از شنیدن صدای باز شدن کمربند سنگین مردانه با صدای اغراق شده مهیب و ترس غریزی مسخره توی دستشویی عمومی زنانه .- من جایی دو یا سه در اونورتر بودم و توی صبح سرد زمستونی از چندش صدای فلز لرزیدم.-

آدما باید تا قطره آخر برام تموم شن تا باور کنم که دیگه وجود ندارند.آدمی هستم که در برابر از کف دادن بقیه مقاومت می کنم.. حتا با رنج ذره ذره ناپدید شدن آدما.

مممم این خانومه بوی لاوندر میده... چقدر فکر کردم.( لابد فکر می کنه عطر لاوندر توی کتابخونه مغز آدمو فعال می کنه!) می دونم یه کاری با یه چاکرا میکنه

24 تیر 89

2010-07-14T10:08:00.002+04:30

به عبارتی دو هفته دیگه تا نیمه شعبانه خوب یا بد من اونروز دنیا اومدم که اصرار دارم به جای تاریخ شمسی نیمه شعبانو روز تولدم بدونم چیز زیادی نمونده.. کاش توی این روزایی که قبل یه سال پیر ترشدنم هست کاری بکنم..
اولویتم مردنه.. بدون هیچ حسی از افسردگی.. فقط به عنوان چیزی که باشکوه نزدیک و دوره... بعد دلم می خواد بدنم پیام دوستیمو بشنوه از اینهمه ادا اصول دست برداره.. بعد دلم می خواد هفده سالم بشه دوباره عاشق اون پسره بشم که جور خوبی فاصله چشم و ابروش آدمو مسحور می کرد.. همون که جور خوبی حس عاشق شدن بهم می داد وقتی توی ماشین بابا نشسته بودم و یک دقیقه وقت داشتم از کنار میدون ببینمش

23 تیر 89

2010-07-13T13:27:00.005+04:30

یعنی وقتی می خوانم تایتل بذارم و چیزی بنویسم به کلی یادم میره کجای روز و ماه ایستادم بعد به سر رسید روی میز به دقت نگاه می کنم و انگار وقتی می خوتم تیر یه جوری انگار یای وسطش بلندتر از معمول کشیده شده تحت تاثیر قرار می گیرم .. این درک زمانمه.. بعد تر وقت ناهاره و من یه برنامه دارم که مثلن چند ماه هر روز برم همین باشگاه کوچه پشتی و نیم ساعتی تردمیل و نیم ساعتی وسایل دیگه رو تکون بدم و آهنگای شیش و هشت گوش کنم و به آدمای قلنبه توی آینه سرتاسری باشگاه لبخند بزنم.. بعد که میرم و توی رختکن کوچک لباس عوض کنم تازه یادم میاد زیر لباسم چیزی نپوشیدم و خب ادم که نمی تونه بدون لباس توی ردیف تردمیلا بدوه!( حتی به فرض که مثل اون خانومه یه تاتوی گنده روی کمرش و یکی گنده تر بالای نافش داشته باشه! ) خب دوباره راه کوچه پشتیو بر می گردم آفتاب دم ظهره و زمین زیر گرما رنگش پریده گنجشیکا گرمشونه و نمی تونن نوکشونو ببندن.. کارگر افغانی داره کار می کنه و هوا بوی عرق میده.. از کنار ساختمون نیمه کاره رد میشم دوباره پشت میزم هستم.

به جز 8.. 9 ساعت کار روزانه اغلب اگه در مرز مردن نباشم میرم کتابخونه اونجا هم یه گیت داره که نمیشه با روسری و شال رد شد توی ماشین مقنعه سر می کنم شال سفیدو میذارم توی کیفم پله های کتابخونه رو بالا میرم و یه گوشه ایی دور تر از جماعت 18.. 19 ساله کنکوری میشینم همیشه هم از زبان تخصصی شروع می کنم که یخم بازشه.. لابلاش به هیجده نوزده ساله ها نگاه می کنم همه مقنعه ها رو جوری سر کردن که نه مقنعه س نه روسری و نه حتی هیچ چیز دیگه جوری پیچ و تاب توی راه رفتنشونه که فکر کنم هیچ وقت توی هیجده سالگیم نبوده.. چند خط می خونن و چند خط مسیج تایپ می کنن زندگی جوجه وار دلپذیری دارن.

بچه قمریای توی تراس حالا دیگه اونقدر بزرگ شدن که وقتی مادرک بینوا برای غذا دادن سر میرسه دوره ش می کنن و مجال نشستن بهش نمیدن.. مادرک تند تند غذا میاره انگار وقت نداره یه نگاه به خودش تو آینه بندازه..توی تراس برای مامانه ارزن و گندم پرک ریختم دلم می خواد یه جوری کمکش کنم از شر جوجه های حریص و شکمو خلاص بشه.. - من حس های مادرانه دارم-

یه سری کلاس هست که توی لیست آموز ش اداره ست فرمولشم اینه که اگه مثلا صد ساعت شد یایه یه عدد شبیه این یه جور امتیازاتی به صورت اتوماتیک به نوع پست و ردیف و اینا اضافه میشه چیزی ازش نمی دونم ولی خلاصه ش اینه که اخر ماه فیش حقوق بهتری از اب درمیاد.. دارم سه شنبه ها و چهارشنبه ها این کلاسا رو میرم گاهی انگشت به دهن می مونم از جماعت بی سوادی که میز ها و پستها رو اشغال کردن .. جماعت بی سوادی که گاهی سوالی می پرسن که آه از نهاد ادم بر میاد- در همون وضعیت اغراق امیز چشم گرد شدن -

خب چهار پنج روزی تعطیل بود بدیهیه که من 5 تا بلیط تقریبن مفت توی کیفمه که می تونم برم سپیده و بهمن فیلم ببینم هی جمع و ضرب کردم با علم به اینکه حتمن بعد از دیدن فیلم به دیوار می خورم ولی فقط به خاطر آقای انتظامی عزیز رفتم چهل سالگیو دیدم امیدوارم بودم کمی طعم چهل سالگی داشته باشه.. - که نداشت- فیلمانه از هم گسیخته و بازی های بی سلیقه و سرسری که از کتاب چهل سالگی خانم فرخنده آقای اقتباس شده..
فیلم جالبی نبود گرچه من هم امیدوار به دیدن فیلم خوب نبودم..بعدش فینال اسپانیا و هلند بود که خب... در هر حال از دیدن بازیگرای دست اول سینمای وطنی بهتر بود.

توی سی و پنج سالگی موندم با بدنی که اصلن فرمان بری نمی کنه.. اون منو دوست نداره و من اونو... بلد نیستم کمکش کنم که اروم باشه ..بلد نیستم کمکش کنم برگرده به متابولیسم واقعیش.. بلد نیستم کمکش کنم زیبا بشه..
من اونو رنج میدم اون منو... تمام روز بهونه بستنی یخی می گیره و من به مانیتور زل می زنم یا دارم کارهای بی ثمر دیگه انجام میدم.

روی ماگم نوشته
هر چی تند تر می رم بیشتر بهش نمی رسم
هر چی کند ترم نزدیکترم
هر چی اسون تره سخت تره
هر چی درد داره ماندنی تره
هر چی دور می زنم نمی رسم
هر چی دور می زنم به خودم نمی رسم
... روی لبه ماگ طرح کمرنگ ماتیک مسیه.. دلم ماتیک بنفش سیر می خواد...هر روز دم اداره وقتی دارم ضبط ماشینو در میارم حتمن با دستمال ماتیکمو پاک می کنم دلم می خواست لبه ماگ رنگ سرخابی داشت.

چه همه نوشتم..راضیم.

2010-06-29T23:40:00.003+04:30

مثلن یه عده میان از فوتبال می نویسن حتی هی شروع می کنن برا هم خط ونشون میکشن و سعی می کنن تیمی داشته باشن
بعد حتا عده ای هستن که میان یه متن می نویسن که تو یه خطش 6 تا اسمایلی داره بعد یه عده ای اونور میان همو نوت می کنن یهویی 20 تا جمله چرت.. یعنی این ادما کامیونیتی دارن بعد لابد حتی آقای شاه توت فروش کنار باغ بی دیوار بر اتوبان هم کامیونیتی داره یه جاهایی میره لایک می زنه به دیده ها و شنیده های زندگیش.. بعد می بینم یکی مانتوی سبز پوشیده اون یکی پوزخند میز نه میگه جنبش سبزی ... بعد اون یکی می ترسه انکار می کنه آدما می خندن... بعد خدایا هزار چیز دیگه بی ربط در هم..
بعد من که توی چارچوب چوبی اون اتاقک نشسته بودم با خودم و همه دنیا اتمام حجت کردم...
اولین روز اتمام حجتم با دنیا اینجور بود:
ماشین 3.. 4 روزه پارکینگه به این امید که با اینور اونور رفl رقم خلافی و این چیزاش کم شه و این چیزا پیاده راه افتادم ساعت 8 بود آفتاب زننده و بیزار کننده بود با دو تا تاکسی سر پل هوایی اداره رفتم بعد اون کوچه که غرق تابستون بود دیر رسیدم
بعد کلی اتفاق دیگه... نوشتن نداره امروز 7 تیر 89 ه.. پارسال هم روزای خوبی نبود اینروزا و پارسال ترش.. و همه این سالهایی که مهربون نبودن..
نوشتن نداره ولی این زندگی جمع نمیشه

23 خرداد 89

2010-06-13T13:27:00.002+04:30

لزومن باید جایی ثبت می کردم
یک سال گذشته و هیچ سالی به این بدی نبوده..
( چه فایده داره از روزمره ها نوشتن؟)

13 خرداد 89

2010-06-03T12:38:00.001+04:30

من نیز عشق هایی داشتم و

گناهانی

حال انکه تمام عمر می خواستم

پاک باشم

(روزهای چوبی -رشدی اونور)

برای خودم

2010-05-30T12:41:00.002+04:30

حالا، دمی برگرد و
جوانیم را پس بده،
شادابیِ خنده‌هایم را پس بده،
اشتیاقِ عاشق شدنم را پس بده،
شورِ از نو آغاز کردنم را پس بده،

"آن" من را پس بده،
سپس برو،
تا پس از ابد.

2010-05-24T16:55:00.000+04:30

اردیبهشت داره تموم میشه ، همین امروز روزآخرشه خونه بوی پوشال نوی کولر میده بوی باد خنک تازه ،خونه بوی ظهر جمعه و صدای مرضیه میده خونه بوی پیرهن نوی تابستونی مامانو میده که از فرط خوشبویی و خنکی روی تختم مونده و دلم نمی خواد بذارمش توی کشوی لباسای مامان ، خونه بوی شنیدن ترک محبوب مومر دنس میده با صدای جادویی لورنا مک کنت -یکی سالها پیش خطابش کرد جادوگر سرخ مو ، به احترامش تکرار می کنم جادوگر سرخ مو-) آدمایی که می شناختم همه از این مملکت رفتن یا دارن میرن آدم حس می کنه توی خیابونا غریبه با بی ام دبلیوهای خوشکل و آدمای بزک کرده ش.. آدم حس می کنه توی این شهر غریبه وقتی همه پشت لاین تکی دوربرگردون میدون با سماجت سعی می کنن خودشونو جلوی ماشین جا بدن و من زل می زنم به ماشینا که خوشحالن که جلوترن

ثبت می کنم که بالاخره اولین مسافرت بدون همراهی خونواده رو رفتم که خیلی دیر و پر درد سر بود.. بالاخره فرصت مطالعاتی 6 ماهه هلند رسید و وقتش بود ببینم من بد سفر بی حوصله توی سفر چه طورم.. فکر می کنم بد نبودم جز اینکه سیاه بیشه و کلاردشت و دشتهای سبز و خونه های روستایی لالم می کنه از حرف زدن و ممکنه همسفرای آدم اهل سکوت نباشن که نبودند و قابل تحمل بود.

میشه عکس گذاشت حوصله کانورت و ریسایزم ندارم

نمیشه !

این تاریکی ظهر جمعه که مال سنگینی پرده های فیروزه اییه و باد خنک و خیس کولر و خانم لورنا مک کنتو دوس دارم اینکه از خاطر همه فراموشم دوس دارم اینکه از بازی همه بیرونمو دوس دارم اینکه باطلم عاطلم بی امیدمو دوس دارم اینکه منتظر نیستم معجزه ی نیست و همه چیز قابلیت مچاله شدن و از خاطر رفتنو داره

من آدم شاد روزهای 13 سالگی که کفش ملی بندی می پوشید و زیر داربست انگورهای رسیده درس می خوندو به یاد نمیارم من آدم مایوس روزهای شهرک امیدو به یاد نمیارم من آدم در هر حال مرگ مطب خانم دکتر ترسناک خیابون گیشا رو به یاد نمیارم من همه بوی تن ها و بدن های آدما رو از خاطر بردم

2010-05-12T09:59:00.000+04:30

هر چه می نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش ...
چون احوال عاشقان نویسم نشاید،
چون احوال عاقلان نویسم نشاید،
هرچه نویسم هم نشاید،
و اگر هیچ ننویسم هم نشاید،
و اگر گویم نشاید،
و اگر خاموش گردم هم نشاید.
و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید ...

رساله عشق / عین القضاة

2010-05-08T13:48:00.002+04:30

و بعد دیروز که جمعه بود دلم می خواست بشینم جلوی فارسی وان و خجالت نکشم و ابی گوش کنم و هی همراش بخونم و خجالت نکشم که اینقد جو گرفته شدم.. ولی همون ساعت داشتم دنبال خروجی می گشتم که منو ببره سمت شرق که آدم همراهمو برسونم و آدم همراه اصلن دلش نمی خواست به نفع اقای ابی کناره گیری کنه و من بعد از دوبار دور زدن بی هدف توی دور برگردانای شبیه هم همت و حکیم اخرش دیدم چاره ای نیس از دوستم پرسیدم کجا میشه دستشویی پیدا کرد.. کمترین تخمینش ده دقیقه زمان می خواست و اصلن نمیشد بار سوم دنبال خروجی بگردم .. کنار اون مسجده که یه جوری انگار وسط آسفالت سبز شده وقتی از حکیم می پیچی سمت همت شرق نگه داشتم می لرزیدم و حس می کردم همه ادما دارن از پشت شیشه رستوران خونوادگیه که انگار مال خاطره های بیست سال پیش من بود به من نگاه می کنند ایستاده بودم و باید می رفتم پاشنه های بلند روی پله ها ..
از کی دیگه مسجد نرفته بودم دو سال؟ سه سال؟ پارسال؟ خیلی سال پیش؟ اون سالها که مسجدها اینجور پله های برق انداخته و دستشوییای شیک نداشت..داشتند زیارت ال یاسین می خوندن.. از صدای پشت بلندگو که کلمه ها را به شدت عربی تلفظ می کرد کلافه شده بودم باید پله ها را می اومدم پایین کفشای پاشنه بلندو دراوردم دستم گرفتم پله ها تا خروجی دویدم..
اینجا مسجد بود.. ولی گریخته بودم.

18 اردیبهشت

2010-05-08T13:36:00.002+04:30

یعنی قدیما که بیشتر می نوشتم چه جوری بودم؟ یعنی مثلن وقتی چیزی بود که دلم می خواست کلمه عین شهد روان از دستم بچکه چکار می کردم یعنی اونروزا خودمو از لاین سرعت می کشوندم کنار بزرگراه بعد لابد مثل اونروزا که لپ تاپی نبود و یه مانیتور گنده جلوم بود می نشستم و کلمه ها را تایپ می کردم؟ یا می نوشتمش تا برسه به ساعت رسیدن به جایی که مانیتور گنده منتظرم بود..؟ یادم نیست ولی عصر پنجشنبه ای بود که داشتم چمرانو می رفتم بالا ساعت باید پنج و نیم یا 6 باشه من عجله ای نداشتم ضبط ماشین داشت یه چیزی می خوند و واقعن توی اون هجوم روشن نور صدا چه اهمیتی داره( کدوم سبک تره صدا یا نور؟) من بازنده یا برنده هیچ چیز نبودم نور از غرب لابلای درخت های کوتاه بزرگراه تند تند می دوید از روی صورتم و چشمام بی واسطه.. عینک افتابی سیاه روی صندلی بود هیچ دلم نمی خواست برش دارم چشام پر آب بود( نه.. اشک نه) از فرط نور می سوختم و سایه و روشن به قامت الهه ایی از نگاهم عبور می کرد.. دقیقه ایی بیشتر نبود..
پارک وی ترافیک بود یکی اونجا سی دی اهنگ شاد می فروخت دست پر از سی دیشو نشون راننده ها می داد و میگفت شاد..
نور رفته بود

2010-04-22T11:19:00.000+04:30

اوخ!

30 فروردین 89

2010-04-19T09:29:00.002+04:30

یه صبح اینجوری که هوا خود بهاره رو چه جوری میشه قاب کرد یه جایی توی دل .. توی ذهن گوشه خاطره نگهش داشت؟ یه روزی اینقد خود بهار و همونقدر حس تاسف از دست رفتن و ناپدید شدن پشت روزای گرم حیف که فروردین داره تموم میشه

29 فروردین 89

2010-04-18T12:41:00.004+04:30

دیشب باد وبارون و بی خوابی
نگران به قدر کافی ندیدن به قدر کافی نداشتن صدای چرخیدن باد لابه لای شاخه درختهای جوان
من دارم 34 سالگی آرومیو می گذرونم بالای تختم پر کتابای خوبیه که می تونم دست دراز کنم و بر دارم ورق بزنم گاهی ورق می زنم و شامه م ترجمه بدشو استشمام می کنه یا شامه م قیچی ممیزیو بو می کشه.. گاهی می بینم نویسنده توی چه نفس نفس زدن بی حاصلی دچار شده کتابو می بندم می ذارمش توی لیست کتابای روی میز کوچیک نزدیک دستشویی
توی دستشویی زمان برای خوندن هست جاده کورمک کارتی انفیه دان دوست عزیزم اقای کورت ونه گوت و حتی کتاب اونامونو که خدا منو ببخشه چون نمی تونم ترجمه مسخره شو تحمل کنم اونم توی رختخواب که بی حوصله م و غر زدنم میاد و کلافه م از دست بالش و گرمی دیوار سمت چپ که تمام روز آفتاب داغش کرده - دلشوره های رختخواب توی 34 سالگی!-
حتی کنار تختم لپ تاپ وایوی سفید جان سختم هست که به سبک ادوات متعلق به دخترها هیچ اسمی نداره که مثلن خسرو یا ممد یا همایون ( دیدم که همین دوستای خیلی با شخصیت اسم دادن به لپ تاپشون یا ماشینشون بعد کیف کردند که خدایا چقدر کولیم چقدر در همه چی روح انسانی می بینیم و من دلم خواسته با مشت بزنم زیر چشمشون که بابا نخ نما! نخ نما ..{ همین نخ نما.. تصمیم گرفتم فحش ندم نه فحش نمیدم}
لپ تاپ سفید پای تخت من پرت میشم به گوگل ریدر و ادما ش و شرد ایتمزاش.. لایکاش و نتاش.. پرت میشم به فحاشی موسن و عشو ه و قمیش خانمی که فعلهای مخصوص خودش می نویسه و دلش غنچ میره که چقده خودممه و چقده سالاده مزه میده و چقده فیلان و هی پرایوت.. بعد هی دلم می خواد تمام لایکای ملتو انلایک کنم ولی نمیشه چون داریم توی یه جامعه کپی برداری شده از درصد کمی از جامعه حقیقی مون تمرین دموکراسی می کنیم
گاهی عکس پیشی لایک می کنم گاهی سابینو گاهی مطلبی تر،روشن و خاموش شدن ادما رو می بینم ..ادمایی که بعضی توی زندگیم گنده بودند یا دلم می خواست گنده باشن بعد همون جا میرم ایمیل چک می کنم که چیزی نیست جز اینتریور دیزاین های دل برانه ، ایمیلای سبز و رنگی و خدایا.. هیچ.. دقیقن هیچ که من مخاطبش باشم
بعد باد میاد و شاخه های جوانو قهقهه زنان به شیشه اتاقم می کوبه بیدار میشم ..دلم یه پیژامه آبی گلدار نرم می خواد ولی گرمکن رنگ و رو رفته ایی تنمه که بهم یاداوری می کنه دوباره باید برنامه تردمیلو راه بندازم دوباره برم باشگاه و دوباره سربالایی نفس گیر تا سر همتو پیاده برم..
صبح بی عجله دوش گرفتم و حتی چشم تو چشم به خود نا اشنام توی آینه زل زدم و بی عجله حاضر شدم بی عجله فلش اهنگای روزای کشدارو انتخاب کردم بی عجله بنزین زدم و وقتی توی اتاقم بودم ساعت نزدیک 9 بود..
آسفالت شسته و براق بود..
من چوب شناور روی این رودخونه م خیس.. نم کشیده و بی مقصد.

2010-04-17T12:45:00.000+04:30

و مشغول مردن‌ات بودی.
و هیچ چیز جلودارت نبود.
نه نفس کشیدن‌ات. نه زندگی‌‌‌‌ت.
نه زندگی‌ای که می‌خواستی.
نه زندگی که داشتی.
هیچ چیز جلودارت نبود.

2010-04-14T09:10:00.001+04:30

این روزها
نامه های پست نشده...زیاد می نویسم
شعرهایم پر از نقطه چین
لبخند هایم...چه بگویم...
این شب ها ستاره می شمرم یک تا هزار...
و ساعت که دوازده تا دوازده
کابوس هایم...چه بگویم...

2010-04-13T09:31:00.001+04:30

بنویس

بنویس
گوشه‌ی روزنامه
روی کاغذ توالت
پشت هر در بسته‌ای
بنویس
نامت را
تاریخ تولدت را
آرزوهایت را
هر چه
هر وقت
عجله کن
بنویس
آن‌ها همه چیز دارند
نوشتن نمی‌دانند

بنویس
سرگردانشان کن
-سارا محمدی اردهالی-

2010-04-13T09:27:00.000+04:30

یادم داد

کم حرف بزنم

یادم داد

ته آینه ساکت بنشینم

به آدم‌ها نگاه کنم

مثل یک بچه کوچولو

که زبان مادری‌اش فارسی نیست

و هر لحظه ممکن است

برود سفر

2010-04-12T11:24:00.000+04:30

تنها با دیگران
چارلز بوکوفسکی

گوشت* استخوان را در بر می گیرد
و گاه ذهنی در آنجاست
و گاه روحی
و زنان می شکنند
گلدان ها را بر دیوارها
و مردان بسیار می نوشند
بسیار
و هیچ کس نمی یابد
«او»یش را
اما همچنان
می گردند
می خزند به درون و بیرون
بسترها.
گوشت در بر می گیرد
استخوان را و
گوشت می گردد
در پی چیزی بیش از
گوشت.

امیدی نیست
هرگز:
ما همه در دام افتاده ایم
درتک گونه ای
از تقدیر.
هیچ کس تا کنون نیافته است
«او»یش را.

زباله دان های شهر پر می شوند
اوراق فروشی ها پر می شوند
تیمارستان ها پر می شوند
بیمارستان ها پر می شوند
گورستان ها پر می شوند

هیچ چیز دیگری
پر نمی شود

2010-04-11T09:41:00.000+04:30

فکر نمی کردم دوباره بیاد روزی که چشمامو ببندم و بذارم لذت عین یه موج بالارونده گرم از سلولام بالا بره .. نه هیچوقت فکر نمی کردم یه روزی بیاد که لبخند محو ته ته دلم نشسته باشه و من جایی توی دور دست مست باشم..
ولی امد.. وقتی که هیچ اعتباری به لحظه ها و روزهام نبود.. و من اصلن نمی خوام توی مشتم نگهش دارم .. من پشت چراغ قرمز 120 ثانیه ای خیابان خوش ، مست بودم وقتی تگرگ زمینو غسل داده بود و من با هر ولومی که دلم می خواست می تونستم هر کدوم از اهنگای اون فولدرا رو بشنوم من اصلن دلم نلرزید که هزار تومنو بی خجالت به مرد جوراب فروش پشت چراغ بدم نه من هم فلاکتهای خودمو گذرونده بودم مرد جوراب فروش پشت چراغ قرمز هم زندگی به مثابه من داشت رنج های زیاد و شاید رگ ملایم لذتی از پس روزها..
من چشممو می بندم و موج خوشی از قلبم بالا میاد.. سپاس از جایی یا کسی نیست .. من کاری نکردم فکری نداشتم و فقط به موج گرما بخش بالارونده قلبم نگاه می کنم
گذراست می دونم.. این تنفس بین دو تلخیست.. شیرینی مدهوش کننده ایی داره

تگرگ

2010-04-09T22:46:00.002+04:30

20 فروردین 89
اره خیلی عالی بود تگرگ ساعت 9 امشب
صدای ضبطو بستم تا صدای تیک تیک تند دونه های درشتشو روی سقف ماشین بشنوم درست روی پل کریم خان بودم
عین اونروز که روز اعتراض خاموش بود با مچ بندای سبز و عینکای آفتابی سیاه و آهسته روی پل...زمین برق می زد..کنار کلیسای حضرت مریم بودم از لرد چند تا تارت کوچیک خریده بودم
به اسمون و زمین نگاه کردم در اتحاد و زیبایی بود..شهر خالی بود و همه چیز تمیز و براق.

17 فروردین

2010-04-06T15:48:00.003+04:30

پنجره اتاقم بازه صدای گنجشکا میاد و انگاری وقتی اراده می کنم که بنویسم بهار خودشو توی قاب پنجره م وارد می کنه هوا همون رنگی میشه که همه بهار ها بوده و هوا پر صدای ریز جوجه پرنده ها و گنجشکها و صدای رونده اب ؛ جایی همین نزدیک.. بهارم ایا همان بهار هر سال هست؟
من چیزی از چرخ های هفت ساله یا ده ساله این اقای اشو نمی دونم ولی می دونم که پارسال آن چنان سالی بود که همه سالهای منو به قبل و بعد از خودش تبدیل کرد.. امسال که سال بعد از اتفاقات بود و پارسال که سال یواش گذر کردن قبلش بود..
روزها کارهایی که توی ساعت کاریم انجام میدم را با دیتیل، توی یه سررسید خوشکل که نمی دونم از کدوم پیمانکار رسیده، یاداشت می کنم- با دیتیل- آدمیم که هیچ ذوقی به انجام کارهام ندارم و هیچ دلم نمی خواد کوچک ترین خطایی انجام بدم.. نه میلی به تمام و کمال بودن دارم و نه انچنان اکسپرتم که خطای کوچیکی ناراحتم کنه.. نه.. یادداشت می کنم چون ماشین هنجار شده آرومی هستم که دنبال خلاقیت نیست و داره روزهاشو به آرامی هدر میده
این وسط خوردن قرص ساعت 10 قرص بعد صبحونه قرص ساعت 2 قرص ساعت 5 هم یادداشت میشه توی همون دفتر و جایی پایین خطاطی بی رنگ و بوی پایین سر رسید.
جایی اون وسط دمپایی کلارکمو که خیلی خوشکله و برای فضای کار من شبیه پرنسسی اسیر توی جزیره ست می پوشم مسافتی دارم تا وضو بگیرم مسافتی دارم تا نماز بخونم و کاش جایی توی همون صفحه سررسید یادداشت کنم که "خواندم". در تمام مدت هیچ بخش از مغزم هشیار نیست.. روز کم کم تموم میشه یادم می مونه که زنگ بزنم به راننده بگم امروز ماشین ندارم منو برسون بالای سررسید یادداشت می کنم راننده.
ساعتی مثل الان کتاب جلد بنفش فرانسه روی میزم.. دنیا داره یواش یواش راه خودشو میره.. من از دور ناظرشم.. هیچکدوم از ما همدیگه رو به یاد نداریم نه من اونو به خاطر دارم و نه اون منو.. دنیا بی حواس از من جلو می زنه.
توی این ساعتی که ذهنم خوابه هیچی از دنیای کلمه های فرانسه خاطرش نیست.. ورقه های نرم کتاب و ادمایی که حالتای چهره اغراق شده دارند چون می خوان به ادمی که داره یه زبان جدید یاد می گیره دقیقن بگن که الان چه مرگشونه..
من پنجره رو باز گذاشتم و این نه صدای آرام آب.. که صدای حرکت موج وار برگهای درخت بید همسایه ست
سلام درخت بید همسایه... شرمنده ام بعد از دو ماه نشستن توی این اتاق الان شما رو دیدم..
از دیدنتون خوشوقتم.. بهار خوش!

2010-04-05T23:40:00.000+04:30

خلاصه از دیگ من ابی نمی جوشه
حساب روی من باز نکن

2010-03-03T19:11:00.000+03:30

از نو عاشق ، باز روشن خواهم کرد خم ابرو به آتش؟
مایاکوفسکی

noaide

2010-03-02T10:36:00.000+03:30

In Sami religion, a shaman who mediates between his clients and various supernatural beings and forces.

To aid people suffering from illness or other serious troubles, the noaide performs a dramatic séance, which includes divination, trance, confrontation of supernatural beings, and the ritual treatment of the patient. The noaides can accomplish both good and evil, and their powers were formerly much feared.

2010-02-26T09:00:00.001+03:30

mint

2010-02-23T12:04:00.000+03:30

استاد تناولی

2010-02-12T09:07:00.001+03:30

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب

این چنین با همه در ساخته ای یعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای

قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی

بازم از پای در انداخته ای یعنی چه

سخنت رمز دهان گفت و کمر سر میان

وز میان تیغ به ما آخته ای یعنی چه

هر کس از مهره مهر تو به نقشی مشغول

عاقبت با همه کج با خسته ای یعنی چه

حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار

خانه از غیر نپرداخته ای یعنی چه

Modigliani

2010-02-11T19:58:00.001+03:30

بعد از ظهر 22 بهمن

2010-02-11T00:21:00.002+03:30

تپه هایی چون فیل سفید - همینگوی
خوندم.. فکر کردم.. بارها خوندم.. و کشف کردم .

2010-02-08T10:07:00.003+03:30

خب اینم جایزه ایی که به خودم میددم مری و مکس توی همون سالنی که 10 سال پیش گلادیاتورو دیدم

2010-02-08T10:07:00.000+03:30

خب اینم جایزه ایی که به خودم میددم مری و مکس توی همون سالنی که 10 سال پیش گلادیاتورو دیدم

2010-02-06T22:09:00.002+03:30

گاهی چقدر به طرز مسخره ای دنیا کوچیک میشه انگار یه تیکه کوچیک از یه عکس کراپ میشه بعد به طرز احمقانه ای زوم میشه بعد تو می تونی حتی رنگ شال و پت و پهنی لبخندآدمی که از کنارت رد میشه رو ببینی
گاهی چقدر دنیا کوچیک میشه مثل اوایل شب زمستونی توی یه پاساژ همین دور و بر

من نیلی ام

2010-02-05T22:54:00.000+03:30

نیلی

2010-02-01T20:22:00.000+03:30

«تو را با كبوتري مي‌ترسانم»

2010-01-30T07:54:00.001+03:30

«چه‌گونه می‌شود به آن‌کسی که می‌رود این‌سان / صبور/ سنگین / سرگردان / فرمان ایست داد؟»

2010-01-29T18:17:00.000+03:30

من آن خرس قطبي‌ام
كه آب شدن جهانم را به تماشا ايستاده‌ام.

2010-01-29T11:24:00.000+03:30

چگونه روح بيابان مرا فرا گرفت و سحر ماه ز ايمان گله دورم كرد!
چگونه ناتمامي قلبم بزرگ شد و هيچ نيمه اي اين نيمه را تمام نكرد!

چگونه مهر مي آغازد و فصل تو فرا مي رسد؟
چگونه تاب مي آورم اين همه روياي تو كه نمي رسد؟

2010-01-28T20:22:00.003+03:30

">فلیچیتا
توی صف طولانی بانک ،اتاق روشن بارت رو می خوندم 189 شماره م بود هر چند صفحه یک بار می شنیدم که چند شماره به من نزدیک تر میشه بعد دلشوره گرفتم از وسط شب دستم شروع به بهونه گیری کرده بود بی خودی می کرد غر می زد کمی نوازشش کردم باز بی قراری می کرد انگشتای دست چپم گذاشتمش توی جیبم بی اروم تر شد گذاشتم زیر شالم ..ناله کرد خدایا باید چه کارش می کردم فلیچیتا!.. یادم اومد چه اتفاقی براش افتاده زندگی خواب زده من به حدی خط و مرزش درهم شده که اینجوری گمش می کنم توی تصادف دیروز با گاردریل همت تنها کاری که می تونستم بکنم سعی به نگه داشتن فرمان بود که داشت به چپ و راست ریسه می رفت آفتاب مثل یک روز درخشان زمستونی روی زمین پهن شده بود داشتم می رفتم که یک ساعت زودتر از قفس میز کارم رهاشدنو با کمی اب ولرم جشن بگیرم دوش بگیرم برم کارگاه داستانم به داستانهای وصله پینه شده گوش کنم و وقتی نظرات جمع رو بشنوم به خودم بگم چقدر جوانانه! چقدر خام و از بسته پاستیلهای توی کیفم چند دونه خوشرنگشو سوا کنم بعد که داشتم توی اتوبان همت مثل اسباب بازی کوچکی به دیواره های گارد ریل کوبیده می شدم زندگی خیلی خیلی اسلوموشن داشت برام داستانشو تعریف می کرد خیلی یواش داشت بهم می گفت باز هم کمربند نبستی داشت بهم می گفت چقدر بوی عید میاد داشت می گفت بریم اون ماگو بخریم که روش یه دوچرخه ست که که پشتش بسته های گل رها شده و اون جمله ..زیر اون آفتاب وقتی سعی می کردم با قدرت فرمان وحشیو توی دستم نگه دار م داشتم به خیلی چیزا فکر می کردم بعد که چرخید و قبل از صدای ترکیدن رادیاتور از در باز شده بیرون افتادم گیج بودم وسط اتوبان همت وایساده بودم و روی نوک همه کوه ها برف بود و سالم سالم بودم این داستان و حتی همه داستانهای بعدش مثل خواب و خیاله و انگار هیچ غباری روی ایامم نمی نشونه تا اینکه توی صف بانک انگشتای دردناکم بهم یاداوری می کنن چقدر از دیروز جاهای مختلف بودم تا با جابجایی چک بین دو تا بانک برم قطعاتو بخرم بعد بیام خونه ظهری شده باشه و من بهونه گیرو غمگین باشم من همه این روزها قوی بودم توی همه ماه های گذشته
توی صف بانک که شماره یواش یواش داشت به من نزدیک میشد کتاب بارت رو بستم دیدم کیفم پر یادداشت های بی مخاطب درهمه پر طرح و نوشته هایی که نمی دونم چیه.. پر تکرار من که دلش می خواد از موقعیت هایی که اسیر شده خودشو رها کنه.. یادداشتها من بودم توی استیصالهام توی عطشم برای نوشته شدن همه احتیاج به ادیت داشت همه فقط تلاش ناکام یا دست و پا زدنی بی هدف بود.. اینجا رو نوشتم چون دارم برای نمی دونم چندمین بار فلیچیتا رو گوش می کنم چقدر خوبه که نمی دونم چی میگه.. من احتیاج به ضربه سهمگین تری دارم که روح دربند از قفس رها بشه .ضربه فقط برای چپ کردن ماشین برای مچاله شدنش کافی بود من سالم بیرون اومدم همه ماجراهای تبدار این چند ماه برای مچاله کردن من کافی بود من برای مردن ضربه سهمگین تری می خوام
اه نه خدایا چی میگم به همین شیوه ادامه بده جایی از همین روزها من از غصه از دست دادن هام می میرم جایی از همین روزهای معمولی من پتوی قهوه ایمو می کشم روی سرم و می میرم.
فلیچیتا نمی دونم چی میگی.. ولی حال تو هم خوب نیست.

2010-01-21T21:31:00.001+03:30

بله این دقیقن چیزی بود که می خواستم بنویسم وخب.. نتونستم وقت دیدن فیلم یاداشتش کنم بعد همین جور که چرخ می زدم توی لایکها و وبلاگ ها دیدم اینجا نوشته شده

Natalie: How does it not even cross your mind that you might want to have a future with somebody?

Ryan: It is simple. You know that moment when you look into someone's eyes and you feel them looking right into your soul, and the whole world goes quiet for a second?

Natalie: Yes.

Ryan: Right. Well, I don't

2010-01-17T20:21:00.001+03:30

2010-01-17T20:08:00.002+03:30

داستانی بنویس درباره مرد جوانی که روزگاری پادوی مغازه بوده است زمانی اوازه خوان دسته همسرایان و زمانی دیگر بچه مدرسه و دانشجوی دانشگاه مرد جوانی که خیلی شلاق خورده است بدون اینکه گالشی به پا داشته باشدخود را وارد مرافعه ایی خیابانی می کند حیوانات را ازاد می کند می توانی داستانی بنویسی که چطور این مرد آن برده را قطره قطره از خونش بیرون می کند طوی که یک روز از خواب بیدار می شود احساس می کند خونی که در رگهایش جاری است خون واقعی است نه خون برده
این نامه دردناک مردی است که بیش از حد خود را شناخت- نامه چخوف به دوستش سووین-

2010-01-17T20:04:00.002+03:30

از در بزرگ و شاهانه ی کیسای جامع عبور نمی کردم؛ تا با فروتنی از خداوند طلب بخشایش کنم مانند جمع مومنان افراطی با پاهای کج و چشمان درخشانشان. نه ؛ من فقط امده بودم تا قلب بی ایمانم را از زیبایی انجا وبوی بخور سیراب کنم